G Fight!! !

Still be frienD กาลครั้งหนึ่งที่..ฉันรักแก

 

กาลครั้งหนึ่งที่ไม่นานมาเเล้ว

 

มีเพื่อนอยู่ ๒ คน เขาทั้งสองเป็นเพื่อนที่รักกันมาก

 

เล่นกันตลอด มีอะไรก็เเบ่งกัน

 

เขาที่มีนามว่า 'หมี' มีรูปล่างลักษณะเด่นคือ หน้าตาเหมือนหมี ชอบกินน้ำผึ้ง(อันนี้หลอก = =)

 

ใส่เเว่น สิวเยอะ ตัวสูง

 

นิสัย : บ้า ปันญาอ่อน ชอบพูดหวานๆชวนอวก ชอบลอกการบ้านคนอื่น ขี้เกียจ

 

เจ้าเหล่เป็นที่หนึ่ง ชอบเเกล้ง 'เฟริส ' พี่น้องร่วมสายเลือด

 

เขาที่มีนามว่า 'แปน' รูปร่าง บาง !! ผอม ดำ สูงปานกลาง ชอบด่าคน ชอบพูดเสียดสี TT ด่าไอซ์ซี่ตลอด TT

 

 

 

หมี แปน เป็นเพื่อนรักกันมานาน (สมมุติ) วันนึงสองคนนี้ได้ไปที่สนามกอล์ฟของโรงเรียน

 

เวลานั้นเป็นเวลาที่เย็นเเล้ว ไม่ค่อยมีใครอยู่

 

สายลมค่อย ๆ พัดมาระเรื่อยเอยช้า ทั้งสองคนมองิวไปได้สักพัก เเล้วหันหน้ามาจ้องตากัน ปิ๊ง ๆ

 

*o*

 

 >< ความรู้สึกของทั้งคู่ผ่านออกมาทางสายตา ...

 

"หมีแกชอบบุ๊คใช่มะ"แปลนหันมาถามหมีด้วยความอยากรู้

 

"ถ้าใช่แล้วทำไมวะ"หมีถามกลับ คำตอบที่ได้คือการส่วยหน้าของแปลน

 

ร่างบางอยากจะร้องไห้ตรงนั้น แต่...กลัว กลัวว่าคนที่ตนรักจะล่วงรู้ว่าเพื่อนสนิทคนนี้กำลังคิดไม่ซื่ออยู่

 

"แล้วถามไมอ่ะ หรือว่า...แกชอบบุ๊ค"ร่างสูงสิวเครอะ(-*-)ถามแกมจับผิด

 

"ปะ...ป่าว จะบ้าเหรอ" แปลนตอบ

 

"หรือแกชอบเค้า"...คำตอบก็คือเสียงสายลมที่พัดผ่านพร้อมกับแปลนที่หันหน้ามามองหมีแล้วตอบว่า

 

"ใช่...เค้าชอบแก" และในที่สุดร่างบางก็ตัดสินใจที่จะบอกความในใจให้ร่างสูงได้รู้...

 

"อืม" -////- ด้วยความอายที่มีอยู่ตอนนั้นทำให้พระนางสิวเขรอะ(ชื่อใหม่ๆ)ตอบได้แค่เพียงคำสั้นๆเท่านั้น

 

"แล้วแกล่ะ?"แต่คำถามของแปลนที่รอฟังคำตอบอยู่นั้น ก้อถูกถามขึ้นอย่างรวดเร็ว

 

ในตอนนี้มีแต่สิ่งที่เป็นกังวลในใจของหมีอยู่มากมาย เขากลัวว่า ถ้าเขาได้ปฏิเสธคนตัวเล็กๆตรงหน้านี้ไปแล้ว

 

ความสัมพันธ์ของเขาจะหมดลง เขาจะได้เล่นกัล พูดคุยกัลเช่นเดิมรึป่าว แต่ถ้าเขาได้ตอบว่า 'เค้าก้อชอบแก'

 

ซึ่งก้อคือความในใจของเขาด้วยนั้น คำว่า'เพื่อน'นั้นจะเปี่ยนไปโดยทันที...

 

"เฮ๊ย ถามบ้าอะไรวะ =///="พระนางสิวเขรอะอายม้วน

 

และพยามหลีกเลี่ยงคำตอบที่คิดอยู่ในใจ

 

"เออๆ เค้าล้อเล่น คิดไรวะ"แปลนกลบเกลื่อน

 

"..." ร่างสูงหลบตาก่อนก้มหน้าลง

 

ทำเอาคนตัวเล็กขมวดคิ้วมุ่น

 

"..ก๊ากก -..- เครียดไรวะครับ คุณตุ๋ย

 

(ชื่อพระบิดามัน)"

 

"อ่ะ แมร่งบิดาคุณเสียชีวิตเหรอ ??"แปลน คงจะไม่มี

 

ทางเห็นความเศร้าที่ซ่อนอยู่ในใจ

 

ร่างสูงตรงหน้าเลยสักครั้ง

 

......... ตื๊ดๆ ตุ๋ยๆ (เอ่อ !?) ..........

 

เสียงมือถือของหมี ดังขึ้นขณะที่

 

กำลังอยู่ในสถานะการณ์อึดอัด

 

คนร่างเล็กซึ่งกำลังกดเกมเล่นในมือถือหมีอยู่ ก็กดรับทันที

 

[5 โหล 60 ที่ร๊ากก]

 

"..."แปลนได้ยินถึงกลับสะดุ้ง

 

ตกใจเพราะมันเป็นเสียงของ ...

 

หมีรีบแย่งมือถืออกจากมือแปลน

 

ด้วยความที่กลัวจะเข้าใจผิด

 

พอได้มือถือมาแล้วจึงเดินออกไปห่างจากแปลน

 

(แปลน :: part)

 

เมื่อผมได้ยินเสียงคนที่โทรมานั้น รู้ได้ทันทีว่าเป็นเสียง

 

ผู้หญิง และ มันก็คือเพื่อนสนิทของผมซะด้วย...

 

ทำไมผมถึงแอบรักเพื่อนของตัวเองได้นะ ?

 

END

 

(หมี :: part)

 

"เห้ย โทรมาทำไมวะ"

 

[ยืมเงินไปซื้อกกน.ให้อาม่าเค้าหน่อยนะตัวเอง*-*]

 

"อย่ามากวน เอาดีดี โทรมาทำไม"

 

[อ๋อ โทรมาจีบเมิงอ่ะ ที่รัก ก๊าก ๆๆ -..-]

 

"...."ขี้เกลียดพูดกะยัยนี่และ -*-

 

[ก็เรื่องรายงานอ่ะ ทำเป็นลืม]

 

"เออครับๆ ไม่ลืม ทำแน่ ที่บ้านแกใช่ป่ะ"

 

คำพูดของหมีทำเอาคนตัวเล็กที่แอบฟัง

 

อยู่ถึงกลับเข้าใจผิดไปใหญ่

 

(แกคิดลึกไปมั้ย ??)

 

[=.,= เอ็งละก็ จะมาบ้านข้าเรอะ ??]

 

"เออ ซิ" หมีตอบยิ้มๆ ทำเอาคนที่แอบมองต้อง

 

เกร็งมือสุดขีด เพื่อ อัดอั้นความเสียใจ และ อาการร้อน

 

ผ่าวตรงขอบตา ซึ่งเจ้าตัวรู้ดีว่าต่อไปจะต้องร้องไห้แน่ๆ

 

(เย้ย อ่อนไหวอย่างแรง !!)

 

[เดี๋ยวๆ งั้นเจอกัน แฟชั่นดีกว่าตะเอง บ้านเค้าบ่ว่าง]

 

"อืมๆ แฟชั่นหรอ เออ กินข้าวก่อนมั้ย เอ่อ หรือ ราเม็งดี สเต๊กดีป่ะ เคเอฟซี แมค ฯลฯ"

 

[ไม่ทราบว่าหิวหรือค่ะ ไปทำงานโว๊ย

 

ไม่ไปแข่งกินค่ะ ท่านหมี]

 

"เอาเป็นว่า เมิงเลี๊ยง นะค่ะที่รัก โอเคๆ ซ่าๆ ตู๊ดๆ ~!@#

 

เจี๊ยกๆ ค่อกๆ(ไม่ค่อจะ..)"

 

(ปล. หมีมันไม่อ่อนหวาน+ปัญญาอ่อน เช่นนี้ดอก

 

นางทั้งหลายเจ้แต่งเองเค๊อะ !)

 

คนขี้งกยังคงงกต่อไปโดยไม่ทันมองคนคนตัวเล็กที่เริ่ม

 

เข้าใจผิดอย่างแรง ในเรื่องที่ฟังไม่ค่อยจะได้ยิน

ในที่สุดหมีก็กลับถึงบ้าน

 

(เฟริส ประมาณว่าอยู่ด้วยกันไรงี๊)

 

หมีโยนกระเป๋าเป้ลงบนเตียงนอนก่อนจะทิ้งตัวลงนอน

 

ปลดกระดุม =.,= .. เม็ดที่สอง(ก็มันร้อนอ่ะ =__+)

 

STOP ๆ .. ร่างสูงหลับตาลงอย่างกลุ้มใจ เมื่อสมอง

 

พาลคิดถึงแต่ใบหน้าเศร้าๆ ของคนตัวเล็ก

 

'เป็นอะไรของเค้าหว่า'หมีคิดพร้อมกลัวหัวแรงแบบไม่

 

กลัวเหาจะหลุดติดมือ (ย๊าก น่ากลัว ~.~)

 

แต่หมีก็ยังคงเป็นหมี โง่ งี่เง่า อยู่วันยังค่ำ

 

ทางด้านคนตัวเล็กที่กำลังขมวดคิ้วมุ่นอยู่ในห้องนอน

 

ของตัวเอง ว่าจะไปตาม บุ๊ค กับ หมี ที่ไปเดทกัน

 

(ตามที่แปลนเข้าใจ)ดีหรือไม่ ทำให้มีเสดกุหลาบ

 

(ไปจิ๊กของแม่มา)เต็มพื้นห้องแบบแทบจะ

 

ปูเป็นพรมได้ทีเดียว (เว่อร์ไปมั้ย ?)

 

ในที่สุดร่างบางที่นั่งอยู่บนเตียงหายใจลึกๆอย่างคน

 

ตัดสินใจได้ แล้วจึงเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้า

 

ห้องน้ำไป ...

 

คำถามประจำเดือน วันนี้คุยคิดว่าแปลนจะทำอย่างไร ?

 

A. ไม่ตามหรอก ถ้ามันเจอซวยซิวะครับ T T

B. ตามซิโว๊ย เจอก็ให้มันรู้ดำรู้แดงกันไปเยย ไฟท์ติ้ง!

 

ผู้โชคดี(รึปล่าว?)ตอบได้รับไปเลย อ๊อกซิเจนไว้หายใจ

 

จนกว่าจะตาย~

 

 

( คนเขียนอยากรุ แม่แปลนเปงคนขายดอกกุหลาบเราะ

 

? )

 

 

วันศุกร์....

 

"โอ๊ยยย! ง่วงอ่ะครู *-* ทำหน้าเดียวพอนะครูเอ็ม"

 

เสียงไอซ์บ่น จึงไม่ยากที่จะเดาได้ว่าคาบแรกคือวิชา

 

Math - - ( หรือว่าบ่นทุกวิชา ฮ่า ฮ่า )

 

"เงียบเหอะน่า หนวกหู ไม่มีสมาธิ -*- "

 

และเสียงลูกน้ำที่เหมือนจะทนไม่ไหวแล้วจึงดังออกมา

 

ผ่านปาก

 

"เฮ้ย! วันนี้แปลนเปงไรป่าววะ ไม่ด่าเค้า เด๋วไอซ์ขี้ไม่

 

ออกนะค๊า ^^?"

 

"..."

 

[ Plan::Part ]

 

"ไอ XXX! พอจัยยังไอเตี้ย"

 

"ขอบคุงค่ะ T^T"

 

แต่ก้อจิงอย่างที่ไอซ์ถาม วันนี้ผมรุสึกแปลกๆ ไม่ยากพูด

 

อะไรกับใครเลย อาจเปงเพราะเรื่องเมื่อวานก้อเปงได้

 

พรึบบบบ

 

เสียงยกมืออันรวดเร็วยกขึ้น

 

"1 ค่ะ เจ้ " ^ ^ ดิฉันไม่ได้เข้าข้างตัวเองน้า (หรอ?)

 

ฮ่า ฮ่า

 

"2 ค่ะ หมีน้อยย"

 

"เย่ๆๆๆ 100 หมัดไอเฟิส เค้าเส็ดก่อนแก"

 

"ไรอ่ะ ไม่เกี่ยว นับที่คะแนนว้อยย" เฟิสโต้กับ

 

"แปลนเปงไรป่าว หมีแซงแล้วนะคะ" ครูเอ็มพูดขึ้นเมื่อ

 

เห็นความผิดปกติของแปลน

 

"เส็ดช้าแต่คะแนนเยอะคับ ^ ^" แปลนยิ้มกลบเกลื่อน

 

ผมเปงอะไรก้อไม่รุสิ..เฮ้ออ นี่มันเรียกว่าความรักรึป่าว

 

นะ?

 

[End]

 

"ไอหมีวันเสาร์นี่อย่าลืมนะว้อยเค้าเตียมของไว้ครบแระ"

 

บุ๊ครีบวิ่งมาด้วยความกลัวว่าหมีจะอู้

 

"เออ เรื่องมันส์ๆ ขนาดนี้ อยากไปจังเล้ยยยย"(ทุกคน

 

น่าจะรุดีว่ามันประชด เว้นอยู่คนนึงน่ะสิ...แปลนยังคง

 

คิดว่า2คนนี้จะไปเดตกันเหมือนที่เขาได้ยิน

 

 

 

เวลามันชั่งผ่านมารวดเร็วนัก...

 

ติ๊ง ต่อง ติ๊ง ต่อง ติ่ง ตอง ติ๊ก ต่องงง ,,

 

เสียงระฆังโรงเรียนดังขึ้น นั่นหมายถึง...เลิกเรียน!

 

"เย่ๆๆๆ! หมดเวลาแล้วครูจ๊อด T^T" ไอซ์พูดขึ้นทันที

 

"การบ้าน ไปทำหน้า 98 ในเล่มฟ้านะ นักเรียนระยำเป็ด

 

ทั้งหลาย"ครูจ๊อดพูด

 

"หมดเวลา ไม่รับฟังคำสั่งค่ะ ^^" ไอซ์ทักท้วง ฮ่า ฮ่า

 

" -*- " <-- ครู

 

"ล้อเล่นค่ะ ฮ่า ฮ่า สวัสดีค่า (>/\<)"

 

เช้า วันเศร้า เอ๊ย เสาร์

 

(แปลน :: part)

 

'เอาไงดี'ร่างเล็กเผลอขมวดคิ้วอย่างครุ่นคิด

 

(ในที่นี้แปลนบ้านรวยมากๆ สุดยอด คุณหนูอ่ะ)

 

"คุณหนูเป็นไรไปน่ะ"คนใช้พากันซุปซิป

 

เพราะนอกจากจะขมวดคิ้วแล้วคุณหนูของพวกเธอ

 

ยังเดินวนไปเวียนมาจนน่าเวียนหัว

 

'ปัญหาหลักๆคือ มี้(แม่)'ไม่ให้ไปนั่นเอง

 

แปลนคิดหนัก เรื่องการฝ่าดง แม่บ้าน&การ์ด

 

(อุปสักแห่งรักจริงๆ เล๊ย =__=++)

 

โอ๊ะ !! ขี้ออกแว้วว ~

 

END

 

(หมี :: part)

 

ไอบุ๊คพาเลี้ยงกล้วยแขก ใช่ครับอ่านไม่ผิดแต่ประการใด

 

กล้วยแขกเชียว น๊า าา ~ - -^(ประชดอย่างรุนแรง)

 

"สั่งได้อีกนะนาง ยิ้มอย่างนี้แสดงว่า อร่อยอ่ะดี๊ บอกแล้ว

 

เชื่อบุ๊ค รับรองไม่ผิดหวัง"

 

กรูผิดหวังในตัวเอง ที่เชื่อเมิง แง๊ T T+

 

"เอากลับบ้านป่ะเดียวให้เค้าห่อใบตองกลับไปให้

 

โลกไม่ร้อนๆ >< ฮี่ๆ ๆ"

 

ยาย บ้าา เอ๊ย ~!ผมกระโดดรัดคอยัยนั่นโดยไม่คิดอะไร

 

.... โดยที่ไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้อง

 

มองอย่าง ปวดร้าว

 

ทางด้านแปลนหลังจากฝ่าด่านทรหดของ การ์ด และ

 

แม่บ้านมาได้(โดย การขว้างปา แจกัน และ โคมไฟ สุด

 

หรู ทำเอาวิ่งกันวุ่นวาย เพื่อนผู้ชายหนูทำได้ก๊ะ

 

[กริ๊ดด])

 

..... เราจะมองทำไมนะ ยิ่งมองยิ่งเจ็บ

 

..... ให้ ตายผมไม่ชอบที่เป็นแบบนีเลย

 

..... ผมควรหยุดไว้แค่นี้สินะ

 

..... ที่พยายามมตลอดมา มันทีสุดแล้วสำหรับผม

 

..... ลาก่อน ความรักแรกของผม S2 S2

 

 

 

แปลนทนไม่ไหวอีกแล้ว...

 

คนร่างบางนั้นเดินกลับบ้านในที่สุด ก้าวแต่ละก้าวนั้นหนัก

 

อึ้ง เหมือนมีหินมาถ่วงไว้ ทำไมกัน..

 

ใบหน้าแปลนเต็มไม่ด้วยน้ำที่ไหลผ่านออกมาจากตาของ

 

เขา

 

เขาอยากถามคำถามทั้งหมดในใจของเขาแต่ก้อกลัว ไม่

 

กล้า เขาเริ่มรุสึกแล้ว ว่าเขารักหมีมากเพียงใด ..

 

[Mee :: Part]

 

"เฮ๊ยย ไอเพื่อนๆเราที่มาด้วยกันหายจ๋อมไปไหนกัน

 

เนี่ย?" บุ๊คถามด้วยความสงสัย เมื่อนึกได้ (ทำไงล่ะคับ

 

ที่แปลนเห็น ก้อเป็นเรื่องเข้าใจผิดอีกแล้วหรอเนี่ย )

 

"เห็นบอกว่าจะไปนวดขาอ่ะ - -"

 

"ไอพวกเพื่อนเวรทั้งหลาย ชั้นให้พวกแกมาทำงาน ดั๊นน

 

ไปนวดขา เจริญ! !!"

 

"เดี๋ยวไปตามให้ -*-" สุภาพบุรุษขึ้นมาทันที

 

"ไปด้วยยย!"

 

[End]

 

รายงานเล่มนี้ก้อผ่านไปด้วยดี (มั้ง?) ในขณะเดียวกัน

 

ทางคนร่างบางนี้ จิตใจจะเป็นยังไงเนี่ย หมีก้อยังไม่รุด้วย

 

ว่าแปลนกำลังเข้าใจผิดอย่างมาก..

 

 

 

[Plan::Part]

กริ๊งงงงงงงงงง !!!!

 

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น นี่วันจันทร์แล้วหรอเนี่ย เฮ้ออ

 

นี่ผมร้องไห้หนักหรอเนี่ย แปลนเพิ่งรู้ตัวเมื่อได้ดูกระจก

 

และเห็นตาที่บวมจากเดิม

 

ผมไม่อยากไม่โรงเรียน(เอิ่มม!?)..

 

ผมไม่อยากเจอหน้าคนคนนั้นอีกแล้ว..

 

ผมจะทำยังไงดี..

 

"แปลน ลูกก!! มี๊มีอะไรจะบอกอ่ะ อาบน้ำ แต่งกัวเส็ด

 

รีบลงมานะ" มี๊ของแปลนตะโกนจากประตูด้านนอก

 

"ครับ" แปลนตอบรับและก้อเดินเข้าห้องน้ำไป..

"มี๊มีไรหรอครับ" แปลนถามขึ้นอย่างรวดเร็ว

 

"คือ..ถ้าเราจะต้องย้ายบ้านกัน ลูกคงไม่ว่าอะไรใช่

 

มั๊ย?"

 

"ก้อได้นี่ครับ ว่าแต่ย้ายไปที่ไหนล่ะครับมี๊?"

 

"เราจะย้ายไปแคนนาดา พ่อต้องย้ายที่ทำงานไปที่นั่น

 

รวมถึง..ลูกต้องย้ายโรงเรียนด้วย"

 

"...!" แปลนได้ยินถึงกับตกใจจนนิ่งเงียบ

 

"แต่..ถ้าลูกยังอยากจะอยู่ที่ไทย ลูกก้อจะต้องย้ายไป

 

อยู่กับปู่น่ะ" แม่เสนอทางเลือกให้แปลน

 

"ครับ ผมจะลองคิดดู ^^" แปลนกลบเกลื่อนด้วยรอย

 

ยิ้ม แต่ในใจนั้นตรงกันข้ามกันอย่างสิ้นเชิง..

 

เขาไม่อยากจากกับคนคนนั้นไป แต่ว่า มันอาจเป็นหนทาง

 

ที่ดี ทำให้แปลนลืม'เขา' ก้อด้าย..

 

 

(คุนคิดว่าแปลนจะเลือกอะไรระหว่าง

 

   A:อยู่กับปู่ที่ไทย

 

   B:ไปแคนนาดากับครอบครัว )

 

[ส่งคำตอบมาที่ 191 มีรางวัลรวมมูลค่า 1000 กีบ ]

 

 

 

 

 

(ถ้า) B : ไปแคนนาดากับครอบครัว [- - เอ๊ะ งงอ่ะเดะ ทำไมเอา B ขึ้นก่อน ฮ่า ฮ่า พอดีมันคิดออกอ่านะ]

 

 

 หลักเลิกเรียน

 

"มี๊" แปลนเรียกแม่ของเขา

 

"อะไรหรอ แล้วตกลงตัดสินใจได้ยัง?" มี๊แปลนถามขึ้น

 

"เรื่องนี้แหละครับ ที่แปลนจะพูดด้วย คือ..แปลนอยาก

 

ไปแคนนาดาครับมี๊" แปลนตอบเสียงเบาแทบไม่ได้ยิน

 

"ดีแล้วล่ะ มี๊ก้อไม่อยากทิ้งลูกให้อยู่ที่นี่ ^ ^"

 

"ครับ..แล้ว เราจะไปเมื่อไหร่อ่ะคับ"

 

"เอ่ออ ถ้าสมมุติพ่อจัดการงานเก่าพร้อมแล้วเราก้อจะไปกันเลย ถ้าอย่างเร็ว ก้อน่าจะประมานวันพุธ"

 

"ค...ครับ" วันพุธ! ก้ออีกแค่2วันเองน่ะสิ

 

ผมพูดอะไรออกไปเนี่ย ผมคิดดีแล้วหรอ ที่จะย้ายทุก

 

อย่างไปอยู่แคนนาดา แล้วเขาคนนั้นล่ะ..

 

แต่ถ้าผมคิดอีกทางนึง ผมอาจตัดสินใจได้ถูกต้องแล้วล่ะ

 

มันจะทำให้ผมลืมเขาได้..ใช่ ผมคิดถูกแล้วสินะ ^ ^ งั้นพรุ่งนี้ ก้อคือวันที่ผมจะต้องไปลากับเพื่อนน่ะสิ..

 

[End]

 

[Mee :: Part]

 

เพล้งง!!!

 

ผมรีบวิ่งไปดูว่าอะไรตก

 

... ผมเห็นกรอบรูปตกลงที่พื้น แต่ที่ผมตกใจนั่นก้อคือ

 

มันเป็นกรอบรูปที่ใส่รูปแปลนอยู่น่ะสิ เฮ้อออ..

 

ไม่มีอะไรหรอก มันแค่ลมพัดมาน่ะ ผมอาจจะแค่ปลอบใจ

 

ตัวเองไปอย่างนั้นก้อได้ รู้สึกไม่ดีเลย

 

วันนี้..วันจันทร์ ..วันพุธ อีก 2 วันผมก้อได้ไปเที่ยวแล้วว วู้ววว!! ! ฮ่า ฮ่า แต่ยังไม่มีใครรู้หรอก ผมกะจะซื้อของ

 

ฝากมาเซอไพส์ทุกคนอ่ะ อิอิ ^w^/ คือว่า พอดีแม่ของผมเพิ่งตกงาน เอ้ยยย! มีวันหยุด ฮอลิเดย์ ฮ่า ฮ่า ก้อเลย

 

จะพาผมไปเที่ยวซัก 2 -3 วันคับบ เราจะไประยองกัน เล่นน้ำทะเล ต้องสนุกแน่เล้ยยย !!+

 

[End]

 

วันอังคาร..วันที่จิตใจของใครบางคนจะโศกา - -

 

"แปลน! หวัดดี " ไอซ์ทักเหมือนทุกวัน(?)

 

"อืม หวัดดี"แปลนตอบกับ

 

"เห้ย น้องแปลนไม่สบาย ปวดหัว ตัวร้อน ไสติ่งอักเสบ เจ็บม้าม (เอิ่ม เริ่มไม่ใช่) ตงไหนป่าวคะ ด่าไอซ์จิ เดี๋ยว

 

 ขี้ม่ายยยออกกกกก T^T" ไอซ์ทักท้วงเพราะเห็นว่าแปลนผิดปกติไปจากเก่า ที่จะต้องด่าไอซ์ทุกว้น(ฟังแล้วน่า

 

ภูมิใจจัง?!)

 

 "เหอะๆ"แปลนหัวเราะ

 

"(  -*-)-*-)-*-)!!" และนี่ก้อคือสีหน้าของเพื่อนทุกๆคน

 

" Oh! GODDD"ไอซ์อุทานขึ้น

 

"นักเรียนระยำเป็ดทั้งหลายคับ เชิญที่ห้องประชุมคับ หรือว่าต้องให้จุดธูปเรียก -*-"ครูจ๊อดเดินเข้ามาในห้อง

 

เรียนG.8 และพูดขึ้น

 

"นี่วิชาลีลาศ ครูจ๊อดดดด" เด็กหญิงน้องไอซ์เถียง

 

"นั่นแหละ ครูอี๊ดให้มาตาม เอ๊ะ อย่าเถียงสิ เอาตัวอย่างน้องพิมพ์   ^ ^" (ฮ่า ฮ่า ดิฉันไม่ได้เข้าข้างตัวเองนะคะ)

 

"ค่า เดี๋ยวไปค่ะ ใส่รองเท้าก่อน"ไอซ์บอก

 

 

 

ห้องประชุม..

 

"บุ๊ค พิมพ์จะคู่กะฮันอ่า TT ฮันไปตัดผมซะเกรียนเป็นผู้ชายได้แล้ว! " (ไม่ได้ว่า - -) พิมพ์พูดขึ้น

 

"ได้ๆ วันนี้ครูอี๊ดแค่ให้ซ้อมแหละ ไม่มีไรมาก ฮ่า ฮ่า เราก้อให้ หมีคู่แปลนก้อได้ คงยอมแหละ"บุ๊คตอบ

 

"วะฮะฮะฮะฮ่า! (- -;)" พิมพ์หัวเราะอย่างชั่วร้าย(?)

 

"หมีๆๆๆ วันนี้คู่กะแปลนนะ *-*ปิ๊งๆๆ"บุ๊คส่งสายตาหวานแหววไปหาพระนางสิวเขรอะ

 

"ไม่!" หมีตอบเสียงแข็ง

 

"ทำไม ชอบพิมพ์หรอ????"บุ๊คประชดเพื่ออยากให้พระนางยอม

 

"ป่าวเว้ย! คู่แปลนก้อได้ ชิ" ฮ่า ฮ่า ในที่สุดดดดด

 

[Mee::Part]

 

-///- วันนี้ผมจะได้เต้นลีลาศคู่กับแปลนหรอเนี่ย จิงๆ ต้องกราบขอบพระคุณคู่เลส พิมพ์ บุ๊ค ที่มันอยากเต้นคู่กัน

 

ฮ่า ฮ่า ปากผมอ่า พูดไปงั้นแหละ จิงๆแล้ว ผมอยากเต้นกับแปลนจะตาย คิดถึงมือนุ่มๆน่าจับ ร่างบางๆน่ากอด

 

 และ....ริมฝีปากสวยๆสีอมชมพู น่าจุ๊บที่สุด ^-^ หยุดๆๆๆ ผมคิดอะไรอยู่เนี่ย ผมจะทนไม่ไหวแล้วนะ เมื่อไหร่

 

 ผมจะกล้าพอที่จะบอกความรู้สึกนี้ออกไปเนี่ย

 

[End]

 

[Plan::Part]

 

อะไรเนี่ย วันนี้ผมจะได้เต้นลีลาศคู่กับหมีหรอเนี่ย ไอคู่เลส2ตัวนั่นจะสวีตไรกันมากมาย ทำไมผมต้องมาเต้นกับ

 

 หมีเลยเนี่ย แต่ถ้าคิดลึกๆไปมันก้ออยากอ่านะ จะจากกันแล้วสิ ขอแค่สักครั้งที่ได้อยู่ใกล้ๆกันอย่างนี้ เฮ้ออ

 

 ระหว่างเต้นๆไป เราก้อบอกไปเลยก้อได้มั้ง ว่า...เราจะต้องไปแล้ว เฮ้อ ยิ่งคิดก้อยิ่งกลุ้ม!

 

"จับคู่ๆๆๆ เร็ว เดี๋ยวก้อหมดเวลาเนี่ย!" ครูอี๊ดตะโกนมาแต่ไกล

 

♪*♫ ~

 

เสียงเพลงดังขึ้น..

 

ตัวผมอยู่ชิดกับหมีขนาดนี้เลยหรอเนี่ย มือ แขน ขา โอ๊ยย เกร็งไปหมดแล้ว จะกล้าบอกไปมั๊ยเนี่ยย

 

พยามมม Fighting!

 

"ม..หมี"

 

"ไร?"

 

"ค..คือ เค้า เค้า.."

 

" แกทำไม? - - พูดๆมาเดะ"

 

"ค..คือ เค้า ค..เค้า เค้า ต..ต้อง ไป ไป.."

 

" เห้ย! 2คนนั้นอ่ะ ให้จับคู่ชาย หญิง เดี๋ยวก้อสอบไม่ได้หรอก -*-"

 

โธ่! ผมตัดสินใจพูดออกไปแล้วเชียวแต่ยังไม่ได้จบ ครูอี๊ดดันขัดขึ้นเมื่อเห็นว่าผมกำลังเต้นกับหมีซึ่งเป็น

 

ผู้ชาย

 

"โห่! ครู ถ้าสอบไม่ได้หนูก้อคะแนนน้อยเองแหละ แค่ซ้อมเฉยๆเอง ชั่งมันๆ

 

อย่าได้ใส่ใจ *"บุ๊คขัดขึ้น

 

"ช่ายยยย พิมพ์ไม่อยากห่างไกลฮันเนาะ *-*"

 

" เออ ตามใจ แต่คะแนนน้อยอย่ามาโทดกันน่ะ" ครูอี๊ดยอมแพ้ในที่สุด อะกะกะก๊ากก -..-

 

เมื่อสถานการณ์กลับสู่โหมดปกติ..

 

"เมื่อกี๊ แกจะพูดว่าไรนะแปลน" หมีถาม

 

"เปล่า ไม่มีไร"

 

ผมชักเริ่มไม่มั่นใจแล้วสิ เฮอะ ไม่เป็นไร เดี๋ยวค่อยบอกก้อได้ สู้ๆ ^^

 

[End]

 

 [Mee:Part]

 

เมื่อกี๊แปลนจะบอกอะไรผมนะ อยากรู้จัง - -? มันจะไป ไปไหนฟระคับ ???

 

หรือว่ามันจะปวดขี้ ชวนผมให้ไป

 

เข้าห้องน้ำด้วยมั้ง เออ อาจจาใช่ ^w^(แกใช้สะดือคิดหรือคะ = =;)

 

2คาบแรกนี้โคตรมีความสุข อะโฮะๆ ได้

 

ใกล้ชิดๆ 55+ คิดไรเนี่ย แต่อย่างไรก้อตาม อิผมอยากก้มกราบตีนเอ๊ย! เท้า

 

2เลสน่านจ๊างง ผมมีความสุข

 

ค้าบบบ ^-^

 

 [End]

 

เวลาดูข่าวว...

 

 "เห้ย! หมี พุ่งนี้เค้าจะไปเกาหลีอ่ะ ^^ เดี๋ยวซื้อของมาฝาก อยากได้ไร

 

บุ๊คทุ่มหมดตัว " บุ๊คพูดขึ้นเมื่อเห็นว่า

 

 ไม่มีครูอยู่ในห้องแล้ว

 

"เอาขนมเยอะๆ เห็นเพื่อนบอกว่าหนมเกาหลีอร่อย =P "

 

" ก๊ากกกๆๆๆๆ ถ้าไม่เกร็งใจเดี๋ยวซื้อมาให้ เอ๊ยย ! ล้อเล่น

 

เค้าจะไปเกาหลีทำซากนิวเคียร์รึ ฮ่า ฮ่า ฮันนี่ หมีมัน

 

เชื่ออ่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า +"

 

"ชิ" ดู่ ดู๊ ดู ดู มัน ทำ - -?!

 

"หมีๆๆ" มิวเรียกพระนาง

 

"(' - ' ?) " หมีทำหน้าซึ่งน่าจะหมายความว่า มีไร - - (มั้ง?)

 

"พรุ่งนี้พ่อเค้าจะพาไปเชียงใหม่อ่ะ กะละแม โคตรอร่อย เดี๋ยวซื้อมาฝากเอามะ? "

 

" เอา ๆๆๆๆๆๆ *w* " เอิ่ม...?

 

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ล้อเล่งง ก๊ากกก ลูกน้ำ หมีมันเชื่ออ่า ก๊ากกกก -..-

 

เค้าคงไม่ไปหาทิฟฟานี่ เอ๊ยย แพนด้าน้อย หรอก

 

ฮ่า ฮ่า" มิวเยาะเย้ยย ^ ^

 

" -*-"

 

[Mee ::Part] 

 

ผมเริ่มเซ็งแระ วันนี้มันวันโกหกว่าพุ่งนี้จะไปเที่ยว แห่งชาติหรือไงฟระคับ =*=

 

ยัยนี่จะไปนู่น ยัยนู่นจะไป

 

นี่ !

 

โอ๊ยยย ปวดฉี่แฮะ..

 

 ตอนนี้ผมกำลังเดินไปเข้าห้องน้ำคับ อะฮี่ๆ -..- ผมอาจจากินเวลาดูข่าวก้อได้ โฮะๆๆๆ

 

(แผนการอันชั่วร้าย)

 

 "อ้าว แปลน ทำไรอ่ะ?" ผมทักเรียกเมื่อเห็นว่าแปลนกำลังเดินมา

 

"ไปส่งงานครูอ่ะ เหอะๆ " แปลนตอบเสียงเรียบ

 

"ไปเข้าห้องน้ำเป็นเพื่อนหน่อย" ผมบอกแกมบังคับนิดๆแหละ ฮ่า ฮ่า

 

แต่ผมยังไม่รอฟังคำตอบหรอก ก้อรีบดึงแปลนเข้าไปในห้องน้ำด้วยกัน

 

วันนี้มันแปลกมาก ยอมง่ายๆเลยอ่ะ -*-

 

"เอ่ออ หมี"แปลนเรียกผมขณะที่ผมกำลังปลดทุกข์

 

"ไร?"ผมตอบไป -*- มาเรียกอะไรตอนนี้ล่ะ =[]= แปลนกำลังจ้องผมที่กำลังฉี่ อ๊ากก

 

ถึงผมจะเป็นผู้ชาย ผมก้อ

 

อายเป็นนะ -////-

 

"คือ..."แปลนเลิกจ้องผมและเหม่อมองไปที่อื่น

 

"คือ?" -*- ทำไมมันไม่ยอมพูดให้จบนะ

 

"คือ พรุ่งนี้เค้าต้องไปแคนนาดา เหอะๆ ไม่มีไรมากหรอก"แปลนตอบมา -*-

 

วันนี้มันวันโกหกว่าพรุ่งนี้จะไปเที่ยวแห่งชาติใช่มั๊ยเนี่ย

 

เหอะๆ แกล้งทำเป็นไม่รู้ดีกว่า อิอิ ผมอยากทำให้แปลนหัวเราะ

 

อยากเห็นรอยยิ้มของแปลนจัง

 

"ฮ่า ฮ่า หรอ งั้นหิ้วสาวแคนนาดาสวยๆมาฝากด้วยแล้วกัน"ผมพูดเล่นๆออกไป แต่กลับ

 

กัน แทนที่มันจะหัวเราะ

 

มันกับเดินออกไปจากห้องน้ำอย่างรวดเร็ว ไม่รอผมเลย มันเป็นอะไรไปน่ะ

 

หลอกผมไม่มันส์งั้นหรอ? ( ' '  )?

 

เมื่อผมฉี่เส็ดก้อรูดซิบกางเกงแล้วรีบวิ่งออกจากห้องน้ำโดยที่ผมยังไม่ได้ล้างมือ 

 

(ผมด้านพอที่จะบอกคับ ^^)

 

ผมวิ่งมาที่ห้องเรียน อ้าว แปลนก้อปกติดีนี่ ฮ่า ฮ่า สงสัย แกล้งทำให้ผมตกใจมั้ง

 

[End]

 

[Plan:Part]

 

ผมตัดสินใจบอกหมีมันไปแล้ว แต่สงสัยผมคงคิดถูกแล้วล่ะ ผมไม่มีค่าสำหรับมันหรอก

 

ผมจะไปไหน มันก้อไม่

 

เกี่ยวกับมันเลยซักนิด เมื่อผมวิ่งออกจากห้องน้ำมาผมก้อมาลาเพื่อนๆคนอื่นแทน

 

มันไม่อยากรับรู้ ไม่เป็นไร

 

ผมยิ้ม..ผมอยากจากไปจากโรงเรียนนี้ด้วยรอยยิ้ม เฮ้อออ เราจะไม่ได้เจอกันอีกแล้วนะ

 

... โอ๊ยๆ โอ่ย โอ๊ย คิดถึงจางงงเลยยยยย..เพลงแอโรบิกจบลงในที่สุด และแล้ว

 

ตอนนี้ก้อเป็นเวลา...กลับบ้าน!

 

วู้วววว!!

 

"บ้านที่รัก ไอซ์จะไปหาแล้วจะ *0*"

 

"ไอแฟ่บ วันนี้กินป่าวเนี่ย" ผมพูด - - สรรพนามนี้ ฮ่า ฮ่า หมายถึงพิมพ์น่ะ

 

"บุ๊ค กินใช่มะ" เออ วันนี้ป๋าบุ๊คจัดสวน รับช้า

 

"อ่าฮะ กินค่ะ น้องแปลน"พิมพ์ตอบผมเมื่อได้คำตอบจากบุ๊คแล้ว

 

ทำไมผมไม่ถามบุ๊คทีเดียวเนอะ-*-

 

ผมรีบเดินไปสนามกอล์ฟซึ่งก้อคือที่ที่ผมอยู่กับเพื่อนกลุ่มนี้ทุกเย็น แต่ปกติแล้ว

 

หมีจะเดินมาพร้อมๆกับผมหนิ

 

"อ่าว หมีอ่ะ ' ' ?" ลูกน้ำถามผม

 

"ไม่รู้มันดิ"ผมตอบไป เฮ้อออ พรุ่งนี้ผมก้อจะไม่ได้มานั่งตรงนี้อีกแล้วสินะ

 

เพื่อนกลุ่มนี้ ลูกน้ำ พิมพ์ บุ๊ค ..หมี

 

"เป็นไรป่าว - -?"พิมพ์เอ่ยถามผม ถ้าเป็นผม ผมก้อคงทักอย่างนี้แหละ

 

วันนี้ผมไม่เหมือนเดิมเลย

 

"เค้ามีไรจะบอกอ่ะ"ผมตัดสินใจแล้ว

 

ผมจะบอกเรื่องนั้นกับทุกคน(ที่นั่งอยู่ที่โต๊ะไม้เก่าๆตัวนี้)

 

พรึ่บบบ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ทุกคนล้วนพร้อมใจกันหันหน้ามาที่ผม เหอะๆ

 

บรรยากาศแบบนี้ คิดถึงจัง

 

"บอกๆๆๆๆ"บุ๊คพูดเมื่อเห็นว่าผมเงียบไปนาน

 

เอาล่ะ บอกก้อบอก!

 

"พรุ่งนี้ เค้าจะไปแคนนาดา.."ผมยังพูดไม่จบ

 

"จิงดิ กับตอนไหนฮะนาง"บุ๊คถาม

 

"ไปเรียนที่นั่น ย้ายบ้านไปที่นั่น ไปอยู่ที่นั่น ถ้าได้กับมาอีก

 

....คงดี"ผมบอกไปอย่างนี้

 

"เห้ยยยยยยย!!! x3" ทั้ง ลูกน้ำ พิมพ์และบุ๊คต่างอุทานเป็นเสียงเดียวกัน

 

"แปลนพูดเล่นใช่ป่าวเหนี่ย T^T"พิมพ์พูดขึ้น

 

ผมว่ามันคงแค่ให้กำลังตัวเองเท่านั่นแหละ ถ้ามันคิดว่าผมพูดเล่น

 

คงไม่ทำท่าทางจะร้องไห้เยี่ยงนี้ - -

 

" T^T ใช่มะแป่นแป๊น"ลูกน้ำอีกคน

 

"T^T ตอบมาเดะ" บุ๊คก้อเป็นไปด้วย เหอะๆ ถ้าหมีมันทำกับผมอย่างนี้

 

ผมคงดีใจมากกว่านี้อีกมั้ง

 

"ไม่ได้พูดเล่น เฮ้ออ ไปเปี่ยนบรรยากาศอ่า ฮ่า ฮ่า เดี๋ยวส่งจดหมายมาหา อะก๊ากก"

 

ผมแกล้งหัวเราะไปงั้นแหละ

 

"เปี่ยนบรรยากาศกะซากฟอสซิวอ่ะดิ ไปอยู่เลยเนี่ยนะ!"ไอแฟ่บพูด (พิมพ์อ่าแหละ)

 

"บอกคนอื่นยัง?"บุ๊คถาม นี่คือคำถามในใจของผมเหมือนกันแหละ

 

ทำไมผมไม่บอกเพื่อนทุกคนให้รู้นะ

 

"บอกหมีแล้วล่ะ แหะๆ" ผมไม่ได้โกหก ผมบอกแล้วจิงๆ

 

แต่มันไม่เสียใจเท่าเพื่อนๆของผมบนโต๊ะนี้หรอก

 

" มันทำใจได้เราะ เพื่อนสนิทมันนะว้อยย" ลูกน้ำถามขึ้น

 

"ไม่เสียใจเท่าพวกแกแล้วกัน คงไม่ฆ่าตัวตายหรอก ฮ่า ฮ่า " ผมตอบ

 

"แล้ววันนี้มันไปไหนอ่ะ - -" เพื่อนผมคงจะทำใจได้แล้ว(มั้ง)

 

เลยถามขึ้นด้วยสีหน้าสงสัย

 

"ไม่รุ" ผมตอบสั้นๆ

 

"ไอแปลน มี๊มารับแล้ว เร็วๆนะโว๊ยย"ปั้น(น้องชายร่วมสายเลือดของผม)มาตาม

 

"T^T" <--- คูณ3ล่ะคับพี่น้อง ทั้ง3ตัวทำหน้าเยี่ยงนี้กันหมด เฮ้อ กลุ้ม

 

"บายไปล่ะ "ผมลาเพื่อนๆ

 

" (-/ \-) ถ้าชาติหน้ามีจิง ขอให้พวกเราได้เกิดมาเจอกันด้วยเถิด สาธุ"

 

ยัยบุ๊คมันจะบ้าไปแล้วว ผมล่ะกลัว

 

" - - เออ ไปล่ะ บายค้าบบ"

 

"แปลน ขอมือหน่อยดิ"พิมพ์พูดเหมือนทุกวัน แต่วันนี้ผมกับให้มือมันเหมือนหมา ฮ่า ฮ่า

 

ปกติผมจะไม่ให้อ่า

 

" เห้ย ไปจิงว้อยย แปลนให้มือเค้าอ่ะ T^T เหมือนหมาเลย" อ๋อ ผมผิดปกติ

 

แสดงว่าผมจะไปใช่มั๊ยเนี่ย มันวัด

 

โกหกผมน่ะ - - แต่ผมพูดจิงนี่

 

"บาย \(- - )/" ผมลาเป็นครั้งที่ หนึ่งพันสามร้อยแปดสิบหกจุดห้า ห้า ห้า

 

รอบแล้วมั้ง(?)

 

[End]

 

"งือๆ พรุ่งนี้เราต้องมาโรงเรียนง่ะ ไปส่งแป่นแป๊นมิได้ อะโฮกกกกก T^T"

 

ลูกน้ำพูดขึ้นหลังจากที่แปลนขึ้นรถกับ

 

บ้านไปแล้ว

 

"นั่นดิ แต่เค้าว่านะ ตอนนี้ไอหมีคงกับบ้านไป อ้อนวอนแม่ ให้หยุดเรียนแหละ ฮ่า ฮ่า

 

มันไปส่งแปลนชัว" พิมพ์พูด

 

"ไม่หรอกมั้ง"บุ๊คแย้ง

 

"พนันกันป่าวว ?? *-* "

 

"เอาดิ เค้าว่าหมีไปส่ง"พิมพ์พูด

 

"ไม่มีทาง แล้วแกอ่ะ เงาะ"บุ๊ค

 

"เค้าคิดเหมือนพิมพ์ง่ะ "ลูกน้ำตอบ

 

"อะก๊ากกๆๆๆๆ"พิมพ์หัวเราะ(ชั่วร้ายมาก)

 

" ถ้าใครแพ้เลี้ยงน้ำ  OK?"

 

"เออ"

 

การสนทนาจบลงเท่านี้..!

 

 [Plan:Part]

 

วันรุ่งขึ้น..กริ๊งงงงงงๆๆๆๆ

 

ผมลืมตาขึ้น แล้วมองนาฬิกาดิจิตอลที่วางอยู่บนหัวเตียงของผม 5:01 am. Wed

 

วันนี้แล้วสินะ เฮ้ออ

 

"แปลน เตรียมของเรียบร้อยแล้วยัง อย่าลืมอะไรไว้นะ"มี๊ตะโกนขึ้นมา

 

"ครับ มี๊ เหลือเสื้อผ้า พับไว้แล้ว แค่เอาใส่อ่ะครับ"

 

"อย่าเอาไปเยอะนะ T^T มี๊หนักขี้เกียดหิ้ว เดี๋ยวค่อยไปซื้อที่นั่นก้อได้ "

 

"ครับ" ผมตอบ ก้อดี คือผมขี้เกียดยัดน่ะ

 

ผมจะต้องจากที่นี่ไปแล้วหรอเนี่ย

 

[End]

 

[Mee:Part]

 

วันรุ่งขึ้น..กริ๊งงงงงงๆๆๆๆ

 

ผมลืมตาขึ้น แล้วมองนาฬิกาทราย(?)ที่วางอยู่บนหัวเตียงของผม มันน่าจะบอกเวลา

 

ประมาณ ตีห้า วันนี้แล้วสินะ

 

เย่!

 

ผมไปอาบน้ำแต่งตัวและมาเช็คดูว่าผมลืมอะไรหรือเปล่า

 

เรียบร้อย ^^!

 

วันนี้ผมจะไปเที่ยวน่ะ ฮ่า ฮ่า ระยองรอผมอยู่ ฮู่เล่!!

 

ผมไม่ได้ไปเที่ยวกับครอบครัวก้อนานแล้วแหละเนอะ ^ ^

 

"หมี เส็ดยังลูก จะไปกันแล้วนะ" แม่ของผมตะโกนขึ้นมา

 

"เรียบร้อยแล้วค้าบบ ^^"

 

ผมหิ้วกระเป๋าแล้วเดินลงไปชั้นล่าง แล้ว....โยนกระเป๋าขึ้นรถ วะฮะฮะฮะฮ่า ทะเลๆๆ

 

"นี่! แล้วกระเป๋าก้อพังกันพอดี แล้วเร็ว รีบขึ้นรถได้แล้ว"แม่ดุ

 

T Tผมโดนแม่ดุตั้งแต่ยังไม่ทันออกเดินทาง - -

 

ครอบครัวของผมขึ้นรถกันหมดแล้ว ฮุ่เล่!! ออกเดินทางได้ค้าบบบ ^W^!

 

[End]

 

[Plan ::Part]

 

ผมเรียกแม่บ้านมายกกระเป๋าอันหนักอึ้งนี้ลงไปชั้นล่างของล่าง คือบ้านผมมี3ชั้นล่ะ

 

ผมอยู่ชั้นที่3 - - คงเข้าใจนะ

 

"แม่ครับ ไปกันเถอะ เดี๋ยวตกเครื่อง เหอะๆ"ผมบอกแม่

 

"อืม "แม่ตอบผมและหันไปบอกเหล่าแม่บ้านพ่อบ้าน

 

"นี่ ฉันให้ญาติของฉันมาเฝ้าบ้านนี้นะ เดี๋ยวพวกเขาคงมา

 

ทำตัวดีดีล่ะ เพราะญาติของฉันก้อเหมือนตัวฉัน ไล่ออกได้ทุกคนนะจ๊ะ ^^"

 

เหล่าพ่อบ้านแม่บ้านเมื่อได้ยินประ

 

โยคสุดท้ายก้อรีบทำหลังตรงเด๊ะ - - แม่ผมน่าจะแค่พูดเล่นน่ะ ฮ่า ฮ่า

 

"คุณ ไปได้แล้ว"พ่อของผมเข้ามาเรียกทุกๆคน

 

"ใช่ครับ...ป..ไป ได้แล้ว.."ผมจะไปจริงๆหรอเนี่ย

 

ณ Air Port สุวรรณบูมม - -

 

"เร็ว ไปได้แล้ว เดี๋ยวแม่ไม่มีเวลาไปเลือกน้ำหอมนะลูก

 

*-*"แม่ของผมเร่งเมื่อเห็นว่าผมจะไปค่อยอยากเข้าไป ข้างในสักเท่าไหร่

 

"ใช่ ไอแปลน ปั้นอยากเข้าไปได้แล้ว"ปั้นอีกคน

 

"ครับ "ผมไม่อยากจะพูดอะไรมากแล้ว นี่คือทางที่ผมตัดสินใจดีแล้ว

 

ดังนั้นผมต้องไม่ลังเลสิ ผมต้องก้าวเข้ามาในที่สุด ตอนนี้ผมหมดทางเลือกแล้วล่ะ

 

ทำใจให้สบาย

 

เดี๋ยวกลับมาเยี่ยมที่ไทยก้อได้มั้ง

 

ตอนนี้ป๊ากับมี๊ขอผมกำลังเลือกน้ำหอมกันอย่างเมามัน(?)ผมไม่ค่อยชอบกลิ่นน้ำหอมเท่า

 

ไหร่น่ะ มันทำให้ผมเวียน หัว

 

เครื่องบิน F123 เชิญผู้โดยสารขึ้นเครือ่งได้แล้วค่ะ...ตึ่งตึงตึ๊ง..

 

"มี๊ เขาเรียกแล้วนะ"ปั้นบอกเมื่อได้ยินเสียงประกาศ

 

"แปปนึงจะลูก"

 

"ไป ไป ไป T^T"ปั้นยังไม่หยุด

 

"ไป ไปละ"มี๊ผมยอมในที่สุด

 

ตอนนี้น่ะผมอยู่บนเครื่องแล้ว นี่สินะ ทางที่ดีที่สุดสำหรับผมน่ะ

 

ผมกำลังจะไปแคนนาดา..

 

[End]

 

[Mee::Part]

 

ฟู่ววว เมื่อยเหมือนกันนะเนี่ย นั่งรถมาตั้งนาน ว้าวว ! แต่ทะเลที่นี่สวยเลิศมากหะ

 

เอ๊ยยย มากครับ อะฮ่าๆ พูด

 

พูดเล่นอ่ะ จริงๆผมน่าจะบอกแปลนไปก่อนว่าจะมาทะเลหยุดซัก2วัน

 

มันจะได้ช่วยเตรียมงานให้ผมน่ะสิ -*-

 

งือๆT Tกลับไปงานต้องล้นโขแน่เลยย

 

[End]

 

ที่โรงเรียน EBS ห้องเรียน G.8

 

"วะฮะฮะฮะฮ่า" เสียงพิมพ์หัวเราะ

 

"หมีไม่มา แสดงว่าหมีไปส่งแปลนแหละที่รัก ก๊ากก -..- " ลูกน้ำต่อ

 

"มันอาจจาไม่สบายก้อได้นะเฟ่ย -*-"บุ๊คพูด

 

ดูท่าทางกำลังเครียดเพราะอาจจาต้องเลี้ยงน้ำไอพวกนี้ถ้าแพ้พนัน

 

"โห่! โคตรบังเอิญเลยมั้ง"ลูกน้ำเสริม

 

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไม่เป็นไร ร้านน้ำไม่ย้ายไปไหนหรอก เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยถามมันก้อได้"

 

พิมพ์พูด

 

"เออ!" บุ๊คตอบ

 

เปรี้ยงงงง!!!

 

"กรี๊ดดดดดด!"เมื่อลูกน้ำได้ยินเสียงฟ้าร้องเข้า ก้อกรี๊ดไร้สติ

 

" แงๆ T T ฟ้าดำเลยอ่ะ โคตรน่ากลัวอ่าฮัน " พิมพ์เข้าไปอยู่ใกล้ๆบุ๊คทันที

 

"\(T T)/ เค้าก้อกลัวเป็นนะว้อย"บุ๊คทำท่ากลัวบ้าง

 

"ปันยาอ่อนว่ะยาย แก่แล้วทำเป็นกลัว"เฟิสพูด -*-

 

"เออ!"

 

" - -" <--- ปังปอนด์ ผู้เงียบขรึม

 

" รู้สึกไม่ดีเลยอ่ะ แต่ยังไงหวายก้อน่ารัก ^3^ " (เกี่ยวกันมั๊ย?) นู๋เบ้พูดขึ้น

 

ทำให้ทั้ง 3 สาว พิมพ์ ลูกน้ำ และ บุ๊คนึกได้ว่า

 

"แปลนขึ้นเครื่อง"ทั้ง3คนพูดขึ้นพร้อมกัน

 

[Plan::Part]

 

กริ๊งๆๆๆ เสียงอะไรมากมายดังขึ้น วุ่นวายไปหมดทำให้ครอบครัวผมและผู้โดยสารอื่นๆ

 

ตกใจ เครื่องช่วยชีวิตมาก

 

มายถูกนำมาสวมปากและจมูกผม เข็มชัดนิรภัยรัดแน่นกับตัวผม ผมกลัวจัง

 

เครื่องบินกระตุกแรงขึ้นเรื่อยๆ คง

 

เพราะตกหลุมอากาศ หรือไม่ก้อลมพายุที่แรงมากข้างนอกเครื่องบิน

 

"มี๊.." ผมเรียกมี๊แต่ด้วยความวุ่นวาย มี๊คงไม่ได้ยิน..ผมเริ่มไม่รู้สึกอะไรแล้ว

 

ทุกอย่างเงียบไปหมด วูบบบบ ผมไร้ความรูสึก!

 

[End]

 

[Mee::Part]

"ไม่ยอมมม T^T ยังเที่ยวไม่ครบเลย"ผมทักท้วงไป ก็แม่ผมน่ะสิ บอกว่าค่าโรงแรมแพง

 

ไม่อยากจ่าย เลย จะให้กลับไปนอนที่บ้าน T T งือๆ

 

ได้เล่นทะเลนิดเดียวเอง อีกอย่าง ตอนนี้ก็เย็นแล้วด้วยอ่า อันตรายจาตาย

 

(จริงๆอยากเล่นทะเลอ่ะ ฮ่า ฮ่า )

 

"โอ๊ย ไม่เป็นไรหรอกนี่อยู่แค่พัทยา" แม่บอก เอ๊ะ! แปลกๆนะ พัทยา ชลบุรีน่ะสิ

 

"อ้าว นี่ไม่ใช่ระยองหรอ -*- " ชักยังไงๆแล้วสิ

 

"ป่าว ระยองไปทำไมตั้งไกล เปลืองน้ำมัน มันก้อทะเลมันกันแหละ ลูกยังดูไม่รู้เรื่องเล้ย"

 

อ้าว ก้อตอนมาผมหลับนี่ ช่วยไม่ได้ มันง่วงอ่ะ T T งือๆ ระยองงงงง อ๊ากก แงๆ

 

แต่อย่างน้อยผมก้อต้องขอซื้อของ

 

ฝากไปให้เพื่อนมั่งแหละ อะฮี่ๆ =w= จะได้ชนะใจแปลน อะก๊ากๆ - - เอิ่มมม!

 

"กลับก้อได้ แต่...ผมอยากได้ของที่ระทึก เอ๊ยย ระลึกอ่ะ TT^TT"

 

ผมทำท่าว่าน้ำตาจะท่วมเบ้าอยู่แล้ว แม่เลย ยอม และพาไปร้านที่อยู่ใกล้ๆ

 

ผมเลือกพวงกุญแจมา 10 ชิ้น สงสัยล่ะสิ แล้วอีกชิ้นนึงล่ะ

 

ผมจะซื้อสร้อยหอยไปฝากแปลนอ่ะ ฮ่า ฮ่า

 

พอผมเลือกเรียบร้อยแล้วล่ะก้อ....จ่ายตังค์ - - ( งือๆ )

 

ฟ้าเริ่มมึดแล้ว พระอาทิตย์ตก สวยจัง ผม แม่ และพ่อ

 

ขึ้นรถ(พี่และน้องผมไม่ได้มาอ่ะพวกมันอยากอยู่บ้าน)พร้อม

 

ที่จะกลับบ้าน เฮ้ออ นึกว่าจะได้อยู่นานๆซะหน่อย ไหงต้องมากลับบ้านเยี่ยงนี้เนี่ย

 

T T คิดแล้วเศร้า

 

[End]

 

[Plan::Part]

 

ผมอยู่ที่ไหนเนี่ย พ่อ แม่ กับไอน้องเวรมันไปไหนล่ะ ที่นี่มึดจัง

 

ผมมองอะไรไม่เห็นแล้วเนี่ย..

 

เอ๊ะ! นั่นเสียงอะไรอ่ะ..ผมรีบวิ่งตามแสงนั่นไป ผมรู้สึกเหมือนกับว่าที่แห่งนี้

 

คือความฝันงั้นแหละ ไม่รู้สึกเจ็บปวด อะไรเลย หรือว่านี่คือความฝันนะ - - ! . . .

 

ณ โรงพยาบาลกรุงเทพฯ(ไม่ได้โฆษณานะ - -)

 

" คุณ กินข้าวเหอะ แปลนต้องไม่เป็นอะไร"

 

เหมือนผมได้ยินเสียงพ่อของผมกำลังคุณกับแม่เลย

 

"ใช่คับ เดี๋ยวปั้นเฝ้าให้ มี๊กินข้าวเหอะ ฮือๆ ฮือๆ T T"น้องผมด้วย

 

ผมได้ยินเสียงน้องของผม แล้วมันร้องไห้เรื่องไรอ่ะ เพื่อนแกล้งมาอีกล่ะสิ

 

โอ๊ยย ผมไม่มีแรงเดินต่อไปแล้ว เจ็บปวดเหลือเกิน ร้อนน..

 

 

"นั่น..หมอคับ แปลนเป็นไรไงบ้างอ่ะ T T"

 

ปั้นรีบถามหมอเมื่อเห็นว่าหมอเดินออกมาจากห้องผ่าตัด

 

เมื่อผู้ปกครองทั้ง2คนของแปลน นั่นก้อคือ พ่อ และ แม่ ได้ยินที่ปั้นพูด

 

ก้อรีบหันไปดู และรีบวิ่งกรูเข้าไปหาหมอ

 

เพื่อถามอาการของลูกชายคนโตหลังจากที่เขา'ตกเครื่องบิน'

 

"เด็กถึงมือแพทย์ช้าไป ถ้าภายในคืนนี้เด็กฟื้น แสดงว่าเขาปลอดภัย

 

แต่ถ้าไม่...คุณก้อควรทำใจครับ "

 

หมอพูดจบ แม่ก้อนั่งลงร้องไห้ทันที

 

"พวกคุณ3คนยังโชคดีนะครับ ที่ปลอดภัย ผมขอตัวนะครับ"

 

หมอพูดประโยคสุดท้ายและเดินไปตรวจคนไข้รายอื่นๆ

 

ครอบครัวของแปลนได้แต่เฝ้าอาการของแปลนอยู่ใกล้ๆ

 

[End]

 

[Mee ::Part]

 

หาววว -O- ง่วงจัง เมื่อคืนแทบไม่ได้นอนเล้ยย ต้องเก็บของบ้าบอไรไม่รุ - -

 

" หวัดดี พระนาง!"บุ๊ควิ่งพรวดเข้ามา

 

"เมื่อวานอ่ะไม่ส่งแปลนใช่ป่าวว???"

 

ลูกน้ำถามคำถามที่สงสัยมานานตราบรุ่นกรุงสุโขทัย 

 

"  *-*  ?"พิมพ์ก้อลุ้นอยู่

 

"งง เมื่อวานหรอ? ไปเที่ยวอ่ะ - - "

 

"วะฮะฮ่า ก๊ากกก ^O^ เย็นนี้นะจ๊ะพระนาง โฮะๆๆ อยากกินบลูโซดา ^^"

 

" T T " พิมพ์ และ ลูกน้ำ

 

" แหะๆ พูดไรกันอ่ะ แต่   อ่ะ..ของฝาก " หมีพูดพร้อมกับหยิบพวงกุญแจ 3

 

อันออกมาจากถุง

 

(" โอ้ โห ผิวขาวเนียนจังนะ ไปทำไรมาอ่ะ บอกหน่อยๆๆๆ" ฮ่า ฮ่า ล้อเล่นๆ ขอขอบคุนโฆษณา ซิกตร้าค่ะ 5+)

 

"อืม โคตรขอบใจแกเลยอ่ะ  ^^" บุ๊คพูดขอบใจเรื่องอะไรกันนี่ ของฝากหรือบลูโซดา -*-

 

"อืม... T T"พิมพ์+ลูกน้ำ

 

"เป็นไรกันไปอ่ะ -*-" หมีถามด้วยความสงสัย (' ' )?

 

"ไม่มีไรหรอก อย่างนี้แหละ ดีแล้ว วะฮะฮ่า"บุ๊คพูดด้วยความดีใจ(ชั่วได้อีก = =)

 

"อ้ะหรอ เออ ใช่ แปลนอยู่ไหนวะ มันเตรียมงานให้เค้าเปล่าอ่ะ?"หมีถามพวกผู้หญิง

 

"=[]=" 3 คนมองหมีด้วยสีหน้าเช่นนี้

 

"แกไม่รู้หรอว่าไอแปลนมันไป...."ลูกน้ำพูดแล้วน้ำใสๆที่ออกมาจากตาก็

 

เริ่มไหลอาบแก้ม

 

"แคนนาดา"พิมพ์ต่อประโยคให้จบด้วยเสียงที่เบาแทบจะไม่ได้ยิน

 

"ทำไมแกไม่ไปส่งแปลนวะ มันน่าจะเสียใจนะโว๊ย"

 

บุ๊คโมโหจัดพร้อมทั้งกระโจนไปบีบคอหมี

 

"ใช่ T^T งั้นเค้าคงได้กินบลูโซดาแล้วง่ะ"พิมพ์ต่อ

 

"(- - * )- -*)" สายตาอันน่ากลัววว

 

"แหะๆ ล้อเล่น"พิมพ์เสริม

 

[Mee::Part]

 

อะไรนะ พวกมันล้อผมเล่นรึเปล่า แคนนาดา..แปลนพูดจริงใช่มั๊ยเนี่ย

 

ทำไมมันไม่บอกผมล่ะ มันไปตอนไหน ใช่สิอาจจะยังไม่สายก็ได้

 

"มันไปตอนไหน?"ผมรีบถาม

 

"เมื่อวาน แกไม่รู้ -*-? ทำไมแปลนมันบอกว่ามันบอกแกแล้วล่ะ"ลูกน้ำถามอย่าสงสัย

 

"เออ ..ใช่สิ มันบอกแล้ว เหอะๆ"ผมตอบอย่างเฉยชา

 

จริงๆข้างในน่ะมันไม่เหมือนกับข้างนอกหรอก ผมผิดหวังมาก ทำไมผมถึงไม่ไปส่งมันล่ะ

 

คำลาซักคำยังไม่มี ....

 

ขอโทษแปลน เค้าขอโทษ...

 

"หึๆ คนดีจัง เพื่อนจะไปอยู่แล้ว ไม่ไปส่งยังพอรับได้ ไม่เที่ยวเล่นนี่ดิ ไอเพื่อนเวร ไอไร้ความดี !@#$%^&*"

 

บุ๊คด่าผม คงสะใจมากอ่ะดิ แต่ถ้ามันเป็นผม มันคงเข้าใจอะไรมากขึ้นอีกเยอะเลยล่ะ แต่ผมคนเลว ใช่ ผมมันเลว

 

ด่าผมมาเหอะ เอาเลย ผมยอมแล้ว ผมไม่เหลืออะไรอีกแล้ว..

 

หลังเลิกเรียน ณ สนามกอล์ฟ

 

ที่โต๊ะไม้เก่าๆตัวนั้น ตอนนี้มีแค่พวกผู้หญิง 3 คนที่นั่งอยู่ตรงนั้น ผมไม่กล้าไม่นั่งอีกแล้วล่ะ ผมมันเลว

 

ตอนนี้ผมนั่งอยู่ทีโต๊ะถัดไป โดดเดี่ยวเดียวดายมาก alone a lot คับ..ไม่มีแปลนอยู่อีกต่อไปแล้ว ผมจะต้องนั่งคนเดียว

 

แบบนี้ทุกวันเลยเปล่าเนี่ย..แปลน เค้าคิดถึงแกอ่ะ แกจะรับรู้มั๊ยเนี่ย

 

ตุ๊ด ๆๆๆๆ ตะรุ๊ดๆๆๆๆๆๆ~

 

เสียงโทรศัพท์ไอบุ๊คดัง เฮ้อ แต่ชั่งมันเหอะ ผมไม่ได้อยากยุ่งนักแต่ว่ามันแค่กระทบกับหูผมแค่นั้นแหละ

 

มันพูดอะไรของมันไม่รู้ ผมไม่ค่อยได้ยิน ตอนนี้ผมคิดถึงแปลน อย่างเดียวเท่านั้นที่ผมรู้

 

"อะไรนะคะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!" บุ๊คจะโกนลั่น

 

พ่อทำสวนไฟไหม้หรอไงวะ คนยิ่งเศร้าๆอยู่ อายเค้าด้วย คนแถวๆนี้หันมามองหมดแล้ว -////- เสียงดังเหมือนพะยูนโดน

 

กระทิงขวิดงั้นแหละ

 

"เป็นอะไร??"พิมพ์ถาม

 

เห็นมั๊ย พิมพ์ยังคิดเหมือนผมเลย -*-

 

"ปะ...แปลน....แปลน ฮือๆ"แล้วพอบุ๊คพูดชื่อนี้ น้ำตาก็เริ่มไหลอาบแก้ม

 

ผมก็ตกใจเหมือนกันแหละ แปลนทำไม!!

 

"แปลนทำไม??"พิมพ์ถาม

 

ยัยนี่ คิดเหมือนผมอีกละ - -

 

"บุ๊ค..?"ลูกน้ำเรียกชื่อเหมือนจะเป็นเชิงคำถามว่าให้เล่ามา ประมานนั้น

 

"แปลนตกเครื่องบิน"บุ๊คตอบเสียงเบาเหมือนกระซิบ

 

แปลน!!!!!!!!!! ทำไมนะ ทำไม ใช่สิ แล้ว ตอนนี้อยู่ไหน??

 

"เห้ยย แล้วตอนนี้แปลนอยู่ไหน???????!!!!!!"ผมตะโกนถามเสียงดังไม่แพ้กัน

 

"โรงบาลกรุงเทพ..."

 

เมื่อได้คำตอบ ผมรีบหาทางไปหาแปลน ผมต้องทำให้ได้..แปลน รอผมก่อนนะ

 

"พี่ๆ โรงบาลกรุงเทพ" โอ๊ยย ผมของผมฟูฟ่องเป็นแอบโฟรแล้วว

 

ตอนนี้ผมอยู่บนมอเตอร์ไซต์ ผมขึ้นวินมาน่ะ หัวใจผมเต้นตุ๊บๆ สำหรับผม ผมคิดว่าตอนนี้มันเต้นดังมาก แต่ไม่รู้จะมีใคร

 

ได้ยินรึเปล่า ผมกำลังจะไปหาแปลนแหละ รอก่อนนะ จะถึงแล้ว..

 

[End]

 

ณ โรงพยาบาลกรุงเทพ

 

"อ้าว คุณ แปลนเข้าห้องฉุกเฉินอีกแล้วหรอ ?"พ่อแปลนถามเมื่อเดินมาแล้วเห็นพยาบาลเข็นแปลนซึ่งนอนไร้สติอยู่ เข้า

 

ห้องฉุกเฉินไป

 

"ฮือๆ T T แปลน แปลน แปลน หัวใจเต้นไม่ปกติ ฮือๆ"แม่แปลนตอบ

 

"ทำใจดีดีน่ะคุณ"

 

"ป๊า แปลนจะเป็นอะไรมั๊ย?"ปั้นถามขึ้นเมื่อเห็นว่าอยู่ในความเงียบ

 

"ไม่หรอก ใจเย็นๆ คิดเรื่องดีดีเข้าไว้ดิ เดี่ยวแปลนก็หาย และเรากลับไปเล่นเกมวีที่บ้านกัน^^"ดูก็รู้ว่าพ่อแปลนแค่ปลอบ

 

ใจปั้นและแม่เท่านั้น เพราะสีหน้ายังซีดอยู่ ด้วยความเป็นห่วงความลูกชายคนโตจะเป็นอะไร

 

"นั่น หมอออกมาแล้วป๊า มี๊"ปั้นบอกเมื่อเห็นว่าหมอและพยาบาลเดินออกมา

 

"หมอคะ ลูกชายเราเป็นอะไรบ้างคะ?"แม่แปลนถามด้วยน้ำเสียงของความเป็นห่วง

 

 

 

คุนคิดว่าแปลนจะเป็นอะไร?

 

C::ตาย

 

D::ความจำเสื่อม

 

 

 

(ถ้า)C::ตาย

 

"ผมขอแสดงความเสียใจด้วยครับ หัวใจของเค้าหยุดเต้น และเด็ก...หยุดหายใจแล้ว เค้าเสียชีวิตแล้วครับ"หมอพูด

 

ด้วยเสียงนุ่มแล้วแสดงความเสียใจเรื่องลูกชาย

 

"ฮือๆ แงๆ โฮกกกกกก แปลนนตายยย! แงๆแงๆแงๆ"ปั้นร้องไห้

 

"เห้ย คุณ!!!"พ่อแปลนพูดขึ้นเพราะแม่แปลนเกิดเป็นลม

 

 [Mee:Part]

 

หลังจากที่จ่ายค่าวินไปแล้ว(แพงT T)ผมอยู่ในโรงบาลแล้วล่ะ

 

"พี่พยาบาลสุดสวยครับ ผมมาขอห้องผู้ป่วยที่ชื่อ XXX XXXXXX ครับ" แฮ่กๆ เหนื่อยจัง ผมวิ่งมาที่เคาน์เตอร์แล้วถามห้อง

 

"เอ่ออ ห้อง 123 ชั้น 4 ค่ะ"

 

"ขอบคุนครับ" คือ..ผมแค่พูดลอยๆน่ะ จริงๆแล้วผมวิ่งมาก่อนขอบคุณพี่พยาบาลซะอีก แปลน..รอผมด้วย ผมมาถึงแล้ว

 

ตึ่ง ตึง ตึ๊ง~

 

เสียงลิฟท์แสดงถึงว่าผมมาถึงแล้ว

 

ผมเจอห้องแปลนแล้วแต่ว่า...ผมได้ยินเสียงคนที่อยู่ในห้องร้องไห้อยู่ ผมเลยแง้มประตูนิดๆพอที่จะได้ยินอะไรบ้าง(ผม

 

ไม่ได้อยากจะแอบฟังนะ -3-)

 

"ฮือๆ ทำไม ทำไมนะ แปลน"เป็นเสียงเด็กผู้ชายที่คุ้นหูผมดี คือเสียงของปั้นน้องชอยคนเดียวของแปลนนั่นเอง

 

มันร้องไห้ทำไมนะ

 

"ฮือๆ คุณ แปลนไม่อยู่แล้ว " นี่เป็นเสียงผู้หญิง ถ้าให้ผมเดาน่าจะเป็นแม่ของแปลนนะ

 

แต่ว่า...เมื่อกี๊ ว่าไงนะ แปลนไม่อยู่แล้ว นี่หมายถึงอะไรน่ะ ?

 

"น้องมาทำอะไรตรงนี้คะ จะเข้าไปในห้องนี้หรอ?"พี่พยาบาลมาทักผม ดีเลย ผมจะได้ถามไปเลย

 

"คือ..ผู้ป่วยห้องนี้อาการเป็นไงบ้างครับ?"ผมถามและรอฟังคำตอบ หัวใจผมเต้นแรงมากๆ  ตุ๊บ ตุ๊บ ตุ๊บ แปลนจะเป็นอะไร

 

มากมั๊ยนะ

 

"น้องยังไม่ทาบหรือคะ คือ พี่ขอแสดงความเสียใจด้วยนะ ผู้ป่วยห้องนี้เพิ่งเสียชีวิตไปราวๆซัก 10 นาทีก่อนหน้านี้น่ะ"

 

ฮะ!! ผมฟังผึดไปเปล่า แปลน แปลนตายแล้ว ไม่จริงแน่ๆ มันต้องไม่จริง ต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดอะไรซักอย่าง แปลนต้อง

 

อยู่รอผมสิ ม่ายยยยยยยยยยยยย!!!!!!!

 

ผมเดินออกมาจากโรงพยาบาลช้าๆ ตาเริ่มผ่าวร้อน เหมือนน้ำตาจะไหล แล้วมันก้อไหลออกมาอาบแก้มผมจริงๆ ผมเรียก

 

วินอีกครั้ง เตรียมที่จะกลับบ้าน

 

"พี่ๆ ไปXXXX" ผมบอกพี่วินมอเตอร์ไซต์

 

ผมได้แต่ร้องไห้ ภาพข้างนอกมัวไปหมด เริ่มมองไม่เห็นทาง ท้องฟ้ามึดลงเรื่อยๆเฮ้อออ ทำไมนะ ขอให้นี่มันเป็นแค่ความ

 

ฝันเถอะ

 

" =v= น้อง จะร้องไห้ทำไม มา! เดี๋ยวพี่ทำให้น้องมีความสุขทั้งคืนเลย "

 

 "พี่จะทำไรผมอ่ะ ม่ายย"ผมรีบวิ่งไปให้เร็วที่สุดและขอความช่วยเหลือ แต่ดูเหมือนว่าแถวนี้จะไม่มีคนเลย พี่เค้าตามผม

 

มาได้และต่อยท้องผมอย่างแรง ผมจุดไปหมดแล้ว เรี่ยวแรงไม่เหลือ..

 

เหมือนกับว่าพี่วินกำลังอุ้มผมลงไปที่พุ่งไม้รก

 

ข้างทาง และคร่อมผมไว้ เขาปลดกระดุมเสื้อนักเรียนของผมจนเหลือเม็ดสุดท้าย เขาใช้มือเวรๆนั่นจับตั้งแต่สะดือขอผม

 

และค่อยๆเลื่อนลงมาเรื่อยๆ

 

ไม่...

 

เขาไม่มีสิทธิทำอย่างนี้...

 

เขาเปลือยร่างกายแล้วคร่อมผมไว้อีกครั้ง..

 

โอ๊ยย ผมเจ็บ..

 

ไม่มีเรี่ยวแรงอะไรเหลือแล้ว...

 

เปลือกตาผมจะปิดลงอย่างที่เป็นสุดท้ายคือของแหลมคมที่อยู่ในมือเขา..

 

[end]

 

 

 

D::ความจำเสื่อม

 

"เด็กยังไม่เสียชีวิตครับ อาจจะฟื้นในไม่นานนี้ แต่..เขาอาจจะผิดปกติทางความจำ หรือ ความจำเสื่อมน่ะครับ"หมอพูด

 

ด้วยเสียงนุ่มแล้วแสดงความเสียใจเรื่องลูกชาย

 

"ฮือๆ แงๆ โฮกกกกกก แปลนนจาจำเราไม่ได้! แงๆแงๆแงๆ"ปั้นร้องไห้

 

"ฮือๆ คุณ แปลนจะจำเราไม่ได้น่ะ"แม่แปลนร้องไห้

 

"แต่ยังไงแปลนก็ปลอดภัยดี โชคดีแล้วล่ะคุณ"พ่อแปลนปลอบใจ

 

 [Mee:Part]

 

เฮ้ออ รถติดมากกกก!

 

"พี่ครับจะถึงยังอ่ะ T^T"

 

"รถมันติด น้อง อย่างเร็วสุดก็น่าจะซัก20นาที"

 

โฮกกกกกกกก ทาเวนตี้ มีนิต S งือๆ ผมคิดถึงแปลนนน 

 

20 นาทีผ่านไป..

 

- - เซ็งงง ไหนพี่วินบอกว่าจะถึงแล้วไง T T รถก้อโคตรติดเลย เหมือนผมขยับมา2ก้าวของเด็กอนุบาล แงๆแงๆ อย่างนี้

 

เมื่อไหร่ผมจะไปถึงเนี่ย ขนาดผมนั่งมอเตอร์ไซต์นะเนี่ย

 

อีก40นาทีผ่านไป..

 

ว้าววว !! ในที่สุด ผมก้อมาถึงหน้าโรงบาลแล้ว วะฮะฮ่า -.- ผมรีบวิ่งเข้าไปที่เคาน์เตอร์และถามๆๆๆๆๆๆ!

 

"พี่พยาบาลครับ"

 

"^^ มีอะไรคะ?"

 

"ผมจะมาสอบถามห้องของXXX XXXXX ครับ"

 

พี่พยาบาลจิ้มคีย์บอร์ด แกร๊กๆๆ และเงยหน้าขึ้นมาบอก

 

"ห้อง 123 ชั้น 4 ค่ะ"

 

"ขอบคุณครับ"นี่ผมพูดลอยๆน่ะ ผมวิ่งออกมาก่อนที่จะพูดคำขอบคุณ จริงๆผมไม่ได้ไม่มีมารยาทนะ ผมรีบจริงๆ

 

ตึ่ง ตึง ตึ๊ง~

 

เสียงลิฟท์แสดงถึงว่าผมมาถึงจุดหมายแล้ว

 

ผมรีบหาห้อง 123 เมื่อเจอผมรีบวิ่งเข้าไปโดยที่ยังไม่ได้ค๊อกประตูหรือเช็คชื่อผู้ป่วยที่อยู่ในห้องด้วยซ้ำ(ผมไม่ได้ไม่มี

 

มารยาทนะT^Tผมรีบจริงๆ)

 

"แปลนนน !!"เมื่อเข้าไปปั๊ป ผมก้อเรียกชื่อเขาปุ๊ป

 

" O[ ]O !"โฮกก มันเป็นสีหน้าของครอบครัวของแปลน ปั้น คุณแม่ และคุณพ่อของแปลน อ่า >///< น่าอายจังผมไม่ทัน

 

ได้ดูเลยว่ามีใครอยู่ก้อพูดเสียงดังไปซะแล้ว

 

"อ..เอ่อ สวัสดีครับ แหะๆ"

 

"จ..จะ เพื่อนของแปลนหรอ"คุณแม่ของแปลนถาม

 

"ใช่ครับ แหะๆ "

 

และผมก้อหันไปเจอแปลนซึ่งนอนไร้สติอยู่บนเตียง

 

"แปลนเป็นยังไงบ้างครับ!?"ผมถามขึ้นอย่างรวดเร็ว

 

"ก็..."

 

"ห..หิวน้ำ"ยังไม่ทันที่พ่อของแปลนจะตอบเสร็จเสียงเบาๆซึ่งคุ้นหูผมดีก็ดังขึ้น นั่นก้อคือเสียงคนร่างเล็กที่นอนอยู่บนเตียง

 

นั่นเอง 

 

"ป..แปลน แปลนฟื้นแล้ว มี๊"ปั้นพูด ในขณะเดียวกัน ผมก้ออ้อมมาอีกฝั่งของเตียงเพื่อดูแปลน

 

"คุณ ไปตามพยาบาลที่อยู่แถวนี้มาก่อน เดี๋ยวฉันกดเรียกหมอแล้ว" แม่แปลนก้อเอามือสัมผัสปุ่มแดงๆตรงหัวเตียง

 

แล้วพ่อของแปลนก้อออกไปจากห้องเพื่อตามพยาบาลแถวๆนี้

 

"แปลน แปลน"ผมเรียกชื่อคนร่างเล็กตรงหน้า

 

แปลนเลยตอบกลับมาว่า..

 

"นายคือใคร มี๊ ผมกลัวว!!" ป..แปลนจำผมไม่ได้ มันแค่ล้อเล่นกับผมรึป่าว?

 

"เค้าไง หมีอ่ะ เพื่อนแกไงไอแปลน"

 

"ปั้น เอามันออกไป แปลนไม่รู้จักมัน"ท..ทำไมล่ะ ทำไมแปลนถึงจำผมไม่ได้

 

แม่ของแปลนเดินมาสะกิดผมเบาๆเชิงให้ผมออกห่องแปลนก่อน

 

"หมอมาแล้ว"พ่อแปลนเดินเข้ามาพร้อมกับหมอแล้วกลุ่มนางเสื้อขาว(พยาบาล)

 

หมอตรวจร่างกายทั่วไป ถามอะไรบางอย่างที่ผมฟังไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ ซักพัก ก้อพูดขึ้น

 

"ศีรษะของเด็กถูกกระทบกระเทือน เขาความจำเสื่อมครับ คงต้องใช้เวลาฟื้นความจำของเขาเพราะตอนนี้ความจำของเขา

 

อยู่ประมาณตอนเขาอายุ 10 ขวบ"

 

แปลนสมองเสื่อม...

 

ความจำอยู่แค่ 10 ขวบหรือแค่ ป.5 เขาเลยจำผมไม่ได้และคงจำเพื่อนคนอื่นๆไม่ได้ด้วยล่ะ ผมคิดว่า

 

แต่แค่ผมไม่เห็นแปลนปลอดภัย ผมก้อมีความสุขแล้ว แม้เขาจะจำผมไม่ได้ก้อตาม..

 

ผมเดินออกจากโรงบาล อีกไม่นานแปลนคงต้องไปโรงเรียน และได้เจอกันอีกมั้ง แต่มันอาจไม่เหมือนเดิม.. 

 

 

 

1 เดือนผ่านไป

 

"แปลนนนนนนนนนนนนนนนนนนน!!" เมื่อขาข้างซ้ายของแปลน ถูกสมองสั่งให้ก้าวเข้ามายังห้องเรียน G.8 นี่ก็คือเสียง

 

ของความโหยหาจากเพื่อนๆที่รัก - -

 

"อะ..เอ่อ"แปลนทำท่างุนงงบวกกลัว

 

หนึ่งเดือนมาแล้วที่แปลนมาเรียนเช่นเดิม แต่ก็ยังมีอาการแบบนี้อยู่ คือจำใครไม่ได้ กลัวทุกคน เฮ้ออ แปลนจำอะไร

 

เกี่ยวกับผมไม่ได้เลย

 

ผมไม่มีเพื่อนที่คอยเดินข้างๆผมตลอด

 

ผมไม่มีเพื่อนที่นั่งกินข้าวข้างๆผม

 

ผมไม่มีเพื่อนนั่งด้วยหลังเลิกเรียน

 

แปลนลืมหมดทุกอย่าง ตอนนี้แปลนเข้ากับพวกผู้หญิงไม่ดีเหมือนแต่ก่อน

 

เราแทบไม่ได้คุยกันเลย ผมจะต้องเจ็บปวดแบบนี้ไปอีกเท่าไหร่กัน (อีกนานเลย คนแต่งสะใจ - - )

 

[End]

 

[Book:Part]

 

"ก๊ากกกกกกกกกกกกกกก โคตรโง่เลยยยย วะฮะฮะฮะฮะฮะฮะฮ่า"ฉันพูดอยู่ในกลุ่มเพื่อนๆที่นั่งคุยกัน

 

"เออ ฮ่า ฮ่า ยังไม่ให้แปลนบอกไปอย่างนี้แหละ โฮะๆ"พิมพ์ เพื่อนสนิทที่สุดของฉันพูดขึ้นบ้าง

 

"จริงๆมันหายตั้งแต่ไม่กี่วันแรกแล้ว กร๊ากกก พูดแล้วฮา"ลูกน้ำพูดต่อ

 

ความจริงก้อคือ แปลนอ่ะ มันหายความจำเสื่อมตั้งแต่ไม่กี่วันที่หมอบอกว่ามันเป็นแล้ว หมอแค่สับสนทางเพศนิดหน่อย

 

ฮ่า ฮ่า แต่แปลนมาปรึกษาพวกเรา ฉันกับพิมพ์เลยเสนอให้มันหลอกหมีต่อไป

 

ก๊ากกก แกล้งมันไปอย่างนี้แหละ รอโอกาสดีดีค่อยบอก ฮ่า ฮ่า เห็นหมีไม่มีเพื่อนแบบนี้ หนุกเว้ย!

 

"เฮ้อ กลัวอย่างเดียว.." ฉันพูดขึ้น

 

"?" ฮันนี่ทำหน้าเอ๋อ - -

 

"กลัวไอแปลนมันใจอ่อนบอกหมีอ่ะดิ ฮ่า ฮ่า แปลนคงไม่อยากทำเป็นไม่รู้จักเพื่อนสนิทตัวเองหรอกนะ"ฉันตอบ

 

ในความคิดของฉันตอนนี้คิดอยู่เรื่องนี้เรื่องเดียว แล้วพอบอก เรื่องต่อไปก็คือ 'มันจะโกรธา' !!

 

"แต่คิดไปคิดมา ครอบครัวแปลนนี่โคตรโชคดีเลย ทำบุญด้วยไรวะ"ลูกน้ำพูด

 

"เออ ใช่ ตกเครื่องบินแต่รอดหมดอ่ะ เทพ T^T"พิมพ์ขยายความ

 

"สงสัยห้อยจตุคามรุ่น กุไม่อยากตกเครื่องบิน ก๊ากกก -..-"ฉันเลยพูดออกไปบ้าง

 

จบบทสนทนา

 

[End]

 

[Plan]

 

1เดือนก่อน..

 

ผมลืมตาขึ้นรู้สึกเหมือนผมอยู่ในห้องสีขาวๆ และคนแรกที่ผมเห็นคือ...เขา

 

ผมตะทำให้มันตกใจดีมั๊ยนะ ใช่!ตอนนี้ผมอยากแกล้งมัน ผมเลยทำเป็นไม่รู้จักมัน แต่เรื่องเล็กๆที่ผมทำมันกลับกลายเป็น

 

เรื่องใหญ่ เมื่อหมอเข้ามาถามนู่นนี่ ผลสรุป หมอบอกว่าผม ความจำเสื่อม ! - - จะบ้าหรอฟระครับ ผมสติดีอยู่นะครับคุณ

 

หมอ -..-

 

แต่ก่อนที่ผมจะได้บอกไปว่าผมจำทุกอย่างได้..เขาก็ออกไปจากห้องซะแล้ว ไม่เป็นไร ผมคิดว่าเดี๋ยวผมไปบอกทีหลังก็

 

ได้มั้ง หมอเข้ามาตรวจผมอีกครั้ง และสรุปคือ 'หมอเข้าใจผิดไปเอง' รู้สึกว่าครอบครัวผมจะดีใจอย่างแรงเลยล่ะ ฮ่า ฮ่า

 

ผมว่าตัวผมโชคดีมาก ผมจำได้ว่าผมตกเครื่องบิน แต่ผมรอดมาได้

 

"แปลนนนนนนน!!!!!"เสียงใครนะ คุ้นๆ -*-

 

"แปล่น แปล๊นนนน แบรบบ! แปลนนน"นี่ก็อีกคน -*- ใครน้า?

 

"แปล๊นนนน!?"นี่ช้างมาเยี่ยมผมเราะ -*-?

 

อ๋ออ 3 คนที่เรียกผมอย่างนี้ เหอะๆ จำได้แล้ว ก็บุ๊ค ลูกน้ำ กับพิมพ์ไง

 

"แปลน เพื่อนลูกมาหาน่ะ"มี๊บอกผมและพาเพื่อนๆเข้ามาหาผม

 

"เป็นไงบ้าง T^T"บุ๊คทำหน้ามู่ทู่(เอาคืนค่ะฮัน โฮะๆ)ด้วยความเป็นห่วงผม(มั้ง)

 

"ยังไม่ตาย"ผมเป็นคนโกหกใครไม่เป็น

 

"ปากอัป(มงคล)จริงๆนะคะ - -"พิมพ์บอก อ้าว! ด่าผมอีก ผมพูดผิดตรงไหนเนี่ย

 

"ด่าเค้าหรอ - -?"ผมถามไป

 

"ก็ใช่อ่ะดิ ชมมั้ง= ="มันกวนตีน ถ้าผมไม่ถูกไอสายน้ำเกลือนี่ติดกับมือผม ผมลุกขึ้นไปแตะมันแล้ว โชคดีไปนะ

 

"โอ๋ แปล่น แปล๊น *-*"และนี่ ลูกน้ำ

 

เมื่อครอบครัวของผมออกไปข้างนอกห้องเพื่อไปซื้ออะไรมาให้กิน ก็เหลือแค่ บุ๊ค ลูกน้ำ พิมพ์ และผม ที่อยู่ในห้องเท่านั้น

 

ผมตัดสินใจเล่าเรื่องก่อนหน้านี้ให้ฟัง เรื่องที่หมีเข้าใจผิด ผมว่าผมยังออกจากโรงบาลไม่ได้หรอก ผมน่าพวกนี้ไปบอกดี

 

กว่า

 

"เอ่อ นี่!"ผมเรียก

 

"ไรคะ *o*"

 

"เมื่อกี๊อ่ะ หมีมันมาแล้วมันเข้าใจผิด...ว่าเค้าความจำเสื่อม - - ไปบอกมันหน่อยดิ ว่าเค้าปกติดี"ผมขอร้อง(เชิงบังคับ)

 

"อือ เดี๋ยวบอกให้" ผมสบายใจขึ้นเยอะเลย

 

ผมก็คุยอะไรไปเรื่อยเปื่อย

 

จบบทสนทนาที่โรงบาล

 

และหลังจากนี้3วัน...

 

ตุ๊ดดๆๆๆ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

 

ผมจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดรับ

 

"แปลนจ๋า เค้าขอโทษ *^*"นี่เสียงบุ๊คนี่ มันขอโทษผมเรื่องอะไรนะ

 

"งง?"

 

"คือ..."

 

มันเล่าเรื่องให้ผมฟังหมด ว่า...มันไปโกหกหมีว่าผมความจำเสื่อม! ตอนแรกผมก็โกรธแหละ แต่ว่า..คิดดูอีกที แกล้ง'เพื่อน'

 

ไปบ้างคงไม่เป็นอะไรหรอก ผมจึงร่วมมือกับพวกผู้หญิงว่าจะไม่บอกหมีแล้วแกล้งทำเป็นจำไรไม่ได้ ฮ่า ฮ่า

 

(รู้สึกว่าตัวเองชั่วมากเลยนะเนี่ย เหอะๆ อะฮี่ๆ อะหอยๆ !)

 

.....

 

กลับสู่เวลาปัจจุบัน..

 

ผมกะจะบอกความจริงมันไป เห็นแล้วผมใจอ่อน มันไม่มีใครเดินกับมัน ไม่มีเพื่อนสนิท นั่นก็คือตำแหน่งของผมเมื่อก่อน

 

ผมอยากบอกไปนะ แต่ก็กลัวมันจะโกรธ และก็ยังไม่มีเวลามีเหมาะๆเล้ยย -3- พวกผู้หญิงก็โคตรใจแข็ง กะจะให้ผมแกล้ง

 

มันไปเรื่อยๆ แต่ว่า...ผมว่าผมทำไม่ได้หรอก มันทรมานน ใครจะเข้าใจผมมั๊ยเนี่ย?

 

[End]

 

วันต่อมา..

 

[Book:part]

 

"หาววว -O- d ฮัน แล้วคนอื่นอ่ะ"ฉันถามฮันนี่ที่รักที่มีนามว่าพิมพ์ - -

 

"ไม่มาตอนเลิกเรียนเลยล่ะ"

 

"เกือบอยู่ แต่พ่อเร่ง -*- เซง" ฉันพูดความจริง  ก้อมันจริงอ่ะ

 

" = =    คนอื่นมันอยู่ห้อง G.7 ไปดูเจเคกะนุ๊กกี้ถูกเทศน์"(ฮ่า ฮ่า สะใจค่ะ)

 

"อ่ะหรอ เดี๋ยวไปด้วยดีกว่าแต่...เค้าตัวฉี่อ่ะตัวเอง *-*"จะว่าความอยากสอดมันมีก้อจริงแต่เรื่องปลดทุกข์สำคัญกว่าค่ะ

 

ฉี่เสร็จค่อยไปดูก็ได้ ^___^

 

"อ่า..ก็ได้ - -"

 

ณ บริเวณหน้าห้องน้ำหญิง(ชายมั้ง - -?)

 

"นี่ฮัน เดาเด๊ะ วันนี้ข้าวเที่ยงกินไร?"ฉันถามขึ้นขณะที่กำลังเดินไปห้องน้ำ

 

"ไม่รู้ดิ ไม่ใช่แม่ครัว =.=" ไอนี่! บอกให้เดาว้อยย ฟังรู้เรื่องมั๊ยฟระคะ -*-

 

"ฟุด ฟิด ฟุด ฟิด -..- ....เค้าเดาว่าพะโล้^^"ฉันทำจมูกย่นเข้าย่นออกเยี่ยงหมาก็ว่าได้(เอ๊ะ ยังไง?)และตอบไป

 

"ก๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก!"นี่คือเสียงหัวเราะจากนังฮัน มันหัวเราะไรเนี่ย - -

 

"ไร ?"

 

"ฮ่า ฮ่า น่าเกลียดอ่ะฮัน เหมือนฮิปโปหายใจไม่ออกเลย ก๊ากกก แล้วถ้าพิสูจน์ด้วยวิธีนั้น เค้าว่าอาหารกลางวันคงเป็น em

 

อ่ะนะ"

 

" - - เค้าล้อเล่นค่ะฮัน" และฉันก็เดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อ ระบายของเหลวในร่างกายที่เรียกว่า ฉี่ ออกลงในโถส้วม

 

"เสร็จยางงงงง T_____T ครูจ๊อดด่าเละค่ะเพื่อนบุ๊ค"

 

"ติ๋ง ๆ ๆ ๆ ๆ "นี่คือเสียงหยดของของเหลวจากก้นลงในโถส้วม - - เอิ่มมม พรรณนาซะ ฮ่า ฮ่า ฉันฉ๊แค่ 5 หยดน่ะ^^

 

และเมื่อฉันออกจากห้องน้ำ

 

"แหม รอนิดรอหน่อยทำเป็นบ่น ชิ!"ฉันพูดออกไปโดยไม่ได้มองคนที่ยืนอยู่หน้าประตู

 

" -*- ? " นี่ไม่ใช่สีหน้าของฉันและนังฮัน แต่เป็นสีหน้าของ..

 

"สวัสดีค่ะ ครูเอื้อง"ฮันสวัสดีอย่างมารยาทงามกับคุณครูที่รัก(ประชด)

 

แล้วครูเอื้องก็เดินเข้าห้องน้ำไป

 

"ก๊ากกกกก ฮันน้อย น่าสงสาร *-* ก๊ากก ก๊ากก ก๊ากกก โฮะๆๆๆ อะฮี่ๆ ว๊ากกกก ฮ่า ฮ่า"พิมพ์หัวเราะ(รึป่าว?)

 

"ครูเอื้องจาคิดว่าเค้าบออครูเอื้องป่าววะ เค้าบอกแกอ่ะแหละค่ะ เพื่อนรัก T T บ่นอยู่ได้" คือฉันตั้งใจจะบอกพิมพ์ว่ารอนิด

 

รอหน่อยทำเป็นบ่น แต่พอดีว่าพิมพ์เดินเอากระดาษทิชชู่ไปทิ้งพอดี แล้วครูเอื้องก็มายืนรอห้องน้ำที่ฉันเข้า เมื่อฉันออกมา

 

แล้วพูดไปอย่างนั้นโดยไม่ได้ดูว่าใครอยู่หน้าประตู แล้วมันก็โป๊ะเชะเหมือนฉันบอกครูเอื้อง T T ฉันมีมารยาทพอนะคะ

 

"อะฮี่ๆ โห ครูเอื้องไม่เห็นได้บ่นไรเลย ไปว่าครูเอื้องทำไมง่ะ T T น่าสงสารครูเอื้องที่ร๊ากกก อะฮี่ๆ -..-"

 

มันคงยังกวนพระบาทของฉันต่อไป เฮ้อ เซงกับเพื่อนคนนี้จริงๆ

 

"นี่ ไปทำไรมาครับ"เมื่อเจอหน้าครูจ๊อดก็ถามทันที

 

"บุ๊คมันไปขี้ค่ะ ^0^"ฮันตอบทันที ใช่ ฉันไป .. หะ..เห้ยยยย ไอฮันน!

 

"ฉี่ว้อยค่ะ -*-"

 

"ปัสสาวะรั่วหรอ เหอะ น้องพิมพ์กับบุ๊คไปฉีดแอลกอฮอล์ไป จาเพาะเนื้อเยื่อกัน

 

"เพาะต้นไรอ่ะคะ ^^?"พิมพ์ถามและคำตอบก็คือ...

 

"ต้นหม้อแกงลิงครับ ^0^"

 

"=[]= อ่า"(คูณ 2 ค่ะ)

 

ตอนนี้ฮันนี่ของฉันกำลังเพาะเนื้อเยื่อ ดูท่าทางจะอีกนาน - -

 

" T T แงๆ ครูจ๊อดขา มันช้ำอีกแล้วอ่า"

 

"เปลี่ยนใหม่"

 

"T^T เปลี่ยนครั้งที่ 9 แล้วนะคะ ที่จะครึ่งชั่วโมงแล้ว ยังเสียบ(ต้นพืช)ไม่ได้เลยอ่า ฮือๆ "

 

นี่แหละที่บอกว่าอีกนาน..

 

ฉันเลยชวนลูกน้ำออกมาคุยกันข้างนอก

 

"แกล้ง หมี หน่อยดีกว่ามันยังไม่ได้คืนตังค์เค้า - - ฮ่า ฮ่า แผนการอันชั่วร้ายกำลังเกิดขึ้นในสมองเค้าอ่ะ ฮ่า ฮ่า " ฉันพูด

 

"ยังไง?"ลูกน้ำทำท่างง

 

"แกล้งลักพาตัวแปลนเปล่า ก๊ากกก น่าหนุกอ่ะ ^^ "

 

"ฮ่า ฮ่า แล้วบอกหมีขอเงินซัก ร้อยนึง วะฮะฮ่า ได้เงินค่าขนมเพิ่มแล้ว ยังไงหมีมันก็ต้องช่วยเพื่อนสนิทมันอยู่แล้ว"

 

"แกจะบ้าเราะ มีที่ไหน ลักพาตัวมาขอเงิน ร้อยนึงอ่ะ - - สองร้อยได้มั๊ย แบ่งกัน คนละร้อย *-*"เอิ่มมม เพื่มมาอีกร้อย

 

ฮ่า ฮ่า 555+ ความคิด

 

" *-* เริ่มพรุ่งนี้เลยค่ะ โฮะๆๆ "

 

"อะฮี่ๆๆ เดี๋ยววางแผนกับแปลนแล้วบอกพิมพ์ด้วยดีกว่า เค้ากับฮันไม่เคยปิดบังไรกันค่ะ โฮะๆๆๆๆ(คู่รักที่ประเสริฐจริง)"

 

"ได้!!"

 

ติ๊ง หน่อง ติ๊ง หน่อง ติ่ง นอง ติ๊ง หน่องง~

 

เสียงระฆังดังขึ้น ซึ่งหมายถึงเวลา....กินข้าว !!

 

โอ๊ยย กว่าจะได้กินข่าว ไส้จะขาดแล้วววว T^T

 

"เดินเข้าแถวให้เป็นระเบียบนะลูกกกกก"

 

"ค่า/ครับ/ฮ่า(เอ๊ะ! จากไหน?)"นักเรียนตอบรับ

 

นักเรียน g.8 ทุกคนเดินไปรับประทานอาหารอย่าง(ไม่)เป็นระเบียบดั่งมดแตกรัง

 

ระหว่างการกินข้าว

 

"นี่ กินเร็วๆ น้องลงมาแล้ว" คงเดาไปยากนะ ว่านี่เสียงใคร นั่นก็คือครูเอื้องไง

 

"ค่ะ"ฉัน ลูกน้ำ และพิมพ์ตอบไป

 

และเมื่อครูเอื้องเดินจากไป..

 

"เค้าย้ายมาเกือบ 10 โรง(เรียน) ไม่เคยมีโรงเรียนไหนเร่งเค้าให้กินข้าวอ่ะ"ฉันพูดออกไปเพราะทนไม่ได้จริงๆ

 

"ใช่ มีแต่ครูบอกว่าให้เคี้ยวข้าวให้ละเอียด ไม่ต้องรีบกิน"ลูกน้ำเสริม

 

"ก็เด็กมันคือพระเจ้า เราต้องตักข้าวให้มันกินว้อยย ทำใจ ฮ่า ฮ่า เนี่ย พระเจ้ายั๊วะเยี๊ยะไปหมด"พิมพ์พูดประชด

 

"เออ ลืม เดี๋ยวเวลาเดินผ่านมัน ก้มหัวด้วยนะว้อย เหอะๆ"ฉันต่อ

 

"เฮ้ออ ถ้าโรงเรียนนี้ไม่มีกล้องวงจรปิดนะ เค้าจับมันยัดส้วมแล้ว -*- เซง"

 

" ตักข้าวให้พระเจ้าเสร็จเจอกันที่เดิมนะ แปลน พิมพ์ ลูกน้ำ"

 

"อืม"คูณ3

 

เมื่อตักข้าวให้ไอเด็กเวรๆที่เรียกว่าพระเจ้าเสร็จเรียบร้อย เราทั้ง 4 ก็ไปที่ที่นัดเอาไว้

 

"แปลน"ฉันเรียก

 

"ไร?"

 

"อยากแกล้งหมีป่าว -w-"

 

"เอ่อ ก็ได้ มันยังไม่ได้คืนตังค์เค้าเลย - -"เอ๊ะ ทำไมอยากแกล้งเพราะเหตุผลเดียวกันเลย พ่อหมีมันเป็นนังยืมตังค์ทีมชาติ

 

เราะ - -

 

"คือ พรุ่งนี้เค้า ลูกน้ำกับพิมพ์จะแกล้งทำเป็นลักพาตัวแปลนว้อย"ฉันเริ่มบอกแผนการอันชั่วร้าย วะฮะฮ่า ภูมิใจ -..-

 

"อ่า คิดได้อ่ะฮัน - -"พิมพ์

 

"แล้วเค้าต้องทำไงเนี่ย?"แปลนถาม

 

"ก็แค่แกล้งเนียนๆไปกับเค้า หมีโทรหาก้อปิดเครื่องประมาณนี้อ่ะ พรุ่งนี้วันเสาร์อยู่แล้ว ไม่ต้องมาโรงเรียน เฮอะๆ

 

"งั้นเค้าอ่ะ?"ฮันที่แสนโง่ของฉัน( T T ) ถามขึ้นบ้าง

 

"ก็ทำเหมือนเค้ากับลูกน้ำอ่ะ แกล้งลักพาตัวมัน เรียกค่าไถ่ซัก300(ขึ้นราคา ฮ่า ฮ่า) แบ่งกันคนละร้อย"

"อ้าว - -แล้วเค้าไม่ได้ส่วนแบ่งรึ ?"แปลนทักท้วง เออใช่ลืมแปลนเลย - -งั้น ^^

 

"400 วะฮะฮะฮะฮ่า"ฉันพูดออกไป

 

"สรุปคือเราจะพาแปลนไปเที่ยวไหนก็ได้ให้ไม่อยู่บ้าน แล้วก็โทรบอกหมีให้เอาเงิน 400 มาให้ จบให้มะ" ลูกน้ำสรุปทั้ง

 

หมด

 

"ใช่ค่ะ^^"ยาฮู้!!! ตังค์ที่มันยืมไป ได้คืนซักที มีดอกเบี้ยด้วย วะฮะฮ่า

 

[End]

 

[Plan:Part]

 

เย่!! มันยืมตังค์ผมไป40ได้คืนมา100นึง คุ้มๆ ^^

 

[End]

 

[Luknam:Part]

 

อะฮ่าฮ่าฮ่า แค่พาแปลนไปเที่ยว ได้เที่ยวด้วย ได้เงินด้วย 100 นึง ว๊ากกก ไง๋โชคจะดีอะไรปานนี้ ^w^

 

[End]

 

[Pim:Part]

 

อะฮี่ๆ อะหอยๆ อยู่ดีๆ ตังค์ค่าขนมก็เพิ่มขึ้นแฮะ -..-

 

แล้วอยู่ดีดี สมองฉันก็คิดแผนชั่วเพิ่มขึ้นได้อีก ^0^ (ดูภูมิใจจัง)

 

"ฮัน ๆ งั้นเดี๋ยวเค้าเป็นคนโทรไปเรียกค่าไถ่จากหมีเองนะ ^^" ฉันพูด

 

"อืม ก็ได้ ทำตัวให้เป็นประโยชน์หน่อย " โฮะๆๆๆ ดูท่าทางฮันนี่จะพอใจแฮะ อิอิ แผนการอันชั่วร้ายใกล้สำเร็จ -..-

 

วันรุ่งขึ้น...(วันเสาร์)

 

แผนการอันชั่วร้ายก็ได้เริ่มต้นขึ้น โดยการพาแปลนไปเที่ยว....แฟชั่น! หรือเรียกกันว่าบ้านหลังที่2 ^^

 

ตะริ๊ด ๆ ๆ ๆ ๆ ~

 

เสียงโทรศัพท์มือถือของฉันดังขึ้น...

 

"โหลๆ ใครอ่ะ"

 

[ไม่เคยเมมเบอร์เค้าไม่เลยรึนาง -*-]

 

ใช่แล้ว บุคคลที่โทรมาคือบุ๊ค ฮันนี่ของฉันเอง โฮะๆๆ

 

"มีไรคะฮัน?"

 

[เจอกันที่แฟรู้แล้วใช่เปล่า จะบอกว่า บ่ายโมงนะเปลี่ยนเวลา บ่าย3มันช้าไป - -]

 

"ค่ะค่ะ งั้นคลิปที่อัดเสียงแปลนไว้อ่ะ ส่งมาเลย เวลาเค้าเรียกเงินหมีจาได้ส่งให้มันดู เดี๋ยวมันไม่เชื่อ"

 

[อืม ได้  แล้วดัดเสียงอ่ะ ซ้อมยังคะ = =]

 

"อะแฮ่มๆ สวัสดีครับ"ฉันดัดเสียงออกแมนๆ

 

[โอเคเลยฮัน เนียนมากก อะโฮะๆ ^^ งั้นแค่นี้ก่อนนะ เดี๋ยวส่งคลิปไปให้]

 

"ค่า"

 

เมื่อบุ๊ควางสายไป คลิปที่อัดเสียงแปลนไว้ก็ถูกส่งมา..

 

ด้วยความอยากรู้ฉันก็เลยกดเปิดเพื่อฟังเสียง แล้วก็ได้ยินเสียงแปลนที่ซ้อมบทมาอย่างดี

 

'ช่วยด้วย ๆ ตอนนี้เราอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ มันมึดมากเลย ไอพวกที่จับเค้ามามันบอกว่าจะโทรไปหาคนมาช่วยเรา ถ้ามันโทร

 

ไปหาใครจริงๆ แล้วส่งคลิปอันนี้ไปให้ก็คงดี กลัวจัง...ขอให้คุณที่ได้รับรู้เรื่องนี้มาช่วยเราด้วย ได้โปรด..'

 

ว้าววว! ยอดเยี่ยม ^0^

 

เวลา 1.00 am.

 

ฉันได้มาอยู่ที่แฟชั่นเรียบร้อยแล้ว ^^

 

บุ๊คมันอาสาจะเลี้ยงด้วยแหละ ฮันนี่ฉันใจดีจังเลยเนาะ ว่าแต่...

 

"กินได้เลย อร่อยนะร้านนี้ โฮะๆๆๆๆ"บุ๊คพูด ใช่ ตอนนี้ฉันและผองเพื่อนกำลังนั่งอยู่ในร้านกล้วยแขก!

 

" -*- "คูณ3

 

" หะ..เห้ย ฮันอ่ะ อุตส่าห์นึกดีใจ ไง๋มาเลี้ยงกล้วยแขกได้ล่ะ "ฉันถามฮันนี่ที่นั่งยิ้มอย่างชื่นบาน

 

"แม่แกเป็นเพื่อนกับเจ้าของร้านหรอวะ หรือว่าเจ้าของร้านเขาจ้างมาอ่ะ"ลูกน้ำ

 

"จะบ้าหรอคะเพื่อนลูกน้ำ กล้วยแขกร้านนี้อร่อยน้า *-* ไม่เชื่อลองกินแล้วจะติดใจ ชิ!" จากนั้นท่านฮันก็หยิบ

 

กล้วยแขกทั้งอันเข้าปาก -0-

 

"เออ งั้นเดี๋ยวเค้ามานะ ไปเรียกค่าไถ่หมีก่อน ^^ โฮะๆๆๆ เชื่อฝีมือได้ค่ะ "ฮันบอกเหล่าเพื่อนๆ แล้วเดินออกมา

 

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพร้อมทั้งกดเบอร์เหยื่อที่เมมเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

 

ตุ๊ด ๆ ๆ ๆ

 

[สวัสดีครับ]

 

ในที่สุดมันก็รับ ฉัน ดัดเสียงแล้วพูดไปอย่างโปร

 

"สวัสดีครับ คุณน่าจะชื่อหมีใช่ไหมครับ"

 

[คุณเป็นใครอ่ะ รู้ชื่อผมได้ไงเนี่ย]

 

"ผมเป็นใครไม่สำคัญหรอกครับ หึๆ"

 

[....]

 

เมื่อหมีเงียบไปฉันเลยเป็นฝ่ายพูดขึ้น

 

"คุณคงรู้จักลูกมหาเศรษฐีคนนึง เขาคือเพื่อนคุณด้วย.."

 

[แปลน...]

 

หมีพูดออกมาเบาๆ

 

"หึ เก่งนะครับ ใช่ครับ แปลนนั่นแหละ ผมมีคลิปบางอย่างจะให้คุณดูครับ หลังจากที่ดูแล้วถ้าต้องการตัวเขา

 

กลับไป คุณต้องนำเงินจำนวน ห้าร้อยบาทถ้วนไปวางไว้บนเก้าอี้ตัวที่8ของสวนสาธารณะในหมูบ้านของคุณ

 

นะครับ ^^ ขอบคุณครับ"

 

[ดะ..]

 

หมียังไม่ทันจะพูดอะไรฉันก็รีบตัดสายก่อนแล้วจัดการปิดเครื่องซะ โฮะๆๆๆ อ่านไม่ผิดหรอก ห้าร้อย -..-

 

บุ๊ค 100 ลูกน้ำ 100 แปลน 100 ฉันก็ได้ 200 ไง วะฮะฮ่า อะฮี่ๆ (เลวได้โล่จริงๆ)

 

ฉันเดินกลับไปที่ร้านกล้วยแขกนั่น บุ๊คกำลังยัดกล้วยแขกเข้าปาก ท่าเดิมเลย

 

"เรียบร้อย ^^"

 

"ดีมากฮันนี่^0^"

 

[End]

 

[Mee:Part]

 

เมื่อกี๊มีโทรศัพท์แปลกๆโทรมาหาผมแหละ แล้วมันก็ได้ส่งคลิปบางอย่างมาให้ผมด้วยล่ะ

 

แต่เมื่อผมได้เปิดฟังดูแล้ว ผมก็ทำอะไรไม่ถูกเลย มันคือเสียงของแปลน ที่กำลังต้องการความช่วยเหลือ

 

มันมีข้อแม้นะ ว่าผมต้องเอาเงินห้าร้อยบาทไปวางไว้ที่เก้าอี้ตัวที่8ในสวนสาธารณะในหมู่บ้านผม ผมยังงงอยู่

 

ว่าทำไมมันเรียกเงินแค่ห้าร้อยนะ ที่ผมดูในละครมันเรียกเป็นหมื่นเป็นแสนเลยนา หรือว่าในชีวิตจริงมันจะ

 

เรียกกันแค่นี้นะ - - แต่อย่างไรก็ตามแน่นอนว่าผมไม่มีทางเลือก ตอนนี้ผมกำลังถือซองที่มีเงินอยู่ข้างในนั้นแล้ว

 

เดินตรงไปยังสวนสาธารณะที่ผมรู้จักดี

 

เมื่อไปถึงผมก็นับเก้าอี้ไปถึงตัวที่แปดแล้วผมก็เดินตรงไป นำเงินไปวางเท่านั้น ในใจคิดภาวนาอย่าให้แปลน

 

เป็นอะไร ตรงนี้คนก็ตั้งเยอะแยะ ผมกลัวว่าเงินจะไม่ถึงมือพวกนั้นน่ะสิ แต่ชั่งเถอะ ต้องลองเสี่ยงดูล่ะ

 

ผมวางซองนั่นแล้วเดินกลับบ้าน เฮ้ออ เป็นห่วงแปลนจัง

 

[End]

 

[Plan:part]

 

โอ๊ยยย รถติดค้าบบ ตอนนี้ผมนั่งแท๊กซี่กับพวกผู้หญิงเพื่อไปที่ที่นัดให้หมีมันเอาเงินไปให้ ไอแฟ่บ(พิมพ์)นี่ก็

 

ไม่บอกให้รีบๆออกมา นั่งกินกล้วยแขกที่ไอบุ๊คมันเลี้ยง เอ๊ะ ไม่ใช่สิ สุดท้ายบุ๊คมันลืมเอาตังค์มา ลูกน้ำ ผม พิมพ์

 

เลยต้องเป็นฝ่ายเลี้ยงมัน -*- พอคิดได้ว่าต้องรีบมาเอาเงิน มันก็น่าจะสายมากแล้วล่ะ แงๆแงๆ ผมกลัวเงินหาย!

 

"พี่ อีกนานมั๊ยคับ?"ผมถามคนขับ

 

"ไม่หรอก แค่ผ่านไฟแดงตรงนี้ไป เลี่ยวขวาก็ถึงแล้ว"

 

"ค้าบบ"

 

[End]

 

[Te:Part]

 

(เอ๊ะ! มันคือใคร)

 

งงใช่มั๊ยล่า ว่าผมคือใคร ผมชื่อเต้ครับ อายุ 8 ขวบ พ่อแม่ของผมชื่ออะไรคงไม่ต้องทราบหรอกนะครับ

 

 ผมรู้สึกว่าวันนี้ผมโชคดีมาก ตอนนี้ผมอยู่ที่สวยสาธารณะในหมูบ่านของ

 

ผมครับ ผมวิ่งเล่นอยู่ดีดี สายตาอันแหลมคมของผมก็เหลือบเห็นซองอะไรก็ไม่รู้สีน้ำตาลเข้มหน่อยๆ ใช่สิ

 

ความอยากรู้มันต้องมีอยู่ในตัวคนเราบ้าง ผมตรงเข้าไปเปิดดู ว้าว!~ ผมดีใจมากเลยครับ ผมเจอกระดาษสีแดงๆ

 

ที่เรียกว่าธนบัตรในละหนึ่งร้อยบาทอยู่ในนั้น เมื่อผมนับดู มี5ใบน่ะ 5ร้อย O[ ]O ตอนแรกผมว่าจะเอาไปคืน

 

ตำรวจนะคับ แต่พอดีนึกได้ว่าแม่เพิ่งลดค่าขนมของผมอ่ะ T^T แล้วถ้าเอาไปคืนตำรวจ ก็คงไม่มีใครไปเอาคืน

 

หรอก(มั้ง)แล้วตำรวจก็ต้องเอาไปใช้เอง เพราะฉะนั้น ฮ่า ฮ่า ฮ่า -..- คงเดาออกนะครับ แหะๆ ผมหยิบเงินข้าง

 

ในซองออกมาจากนั้นก็...ใส่กระเป๋าแล้วเดินกลับบ้านด้วยหน้าตาสดใสครับ ^0^

 

[End]

 

[Luknam:Part]

 

"แฮ่ก ๆ ๆ ๆ " เพื่อเงิน ฉันทำได้ทุกอย่างค่ะ ฉันและเพื่อนๆของฉัน กำลังวิ่ง วิ่ง และวิ่งค่ะ นี่บ่ายสามแล้ว

 

รถมันติดม๊ากมาก เราเลยลงทุน วิ่งกันมาค่ะ และแน่นอน มันใช้เวลาเร็วกว่าจริงๆ ตอนนี้สวนนั่นก็อยู่ตรงหน้า

 

ฉันแล้วค่ะ ^0^ ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่นค่ะ ^^

 

"T^T ในที่สุด เราก็มาถึง แงๆแงๆ ดีใจจางงงงง"ไอบุ๊คตะโกนดังลั่น

 

"งือๆงือๆ เงิน ๆ ๆ ๆ $ $ "นี่คือเสียงของแปลนค่ะ

 

เรา4คนวิ่งกันมาที่สวนแล้วนับเก้าอี้จนถึงตัวที่แปด..แต่เอ๊ะ!

 

"นี่ไง เก้าอี้ตัวที่แปด พิมพ์ แกแน่ใจนะว่าไม่ได้จำผิด"บุ๊คหันไปถามพิมพ์

 

"เห้ยย 8 8 8 8 8 เค้าจำขึ้นใจเลยย ไม่มีทางพลาด หมีมันยังไม่มารึเปล่าเหอะ - -"พิมพ์เลยตอบ

 

ก็ใช่น่ะสิ เก้าอี้ตัวที่แปด มันไม่มีอะไรวางอยู่เลยซักนิด มีแต่ความว่างเปล่าค่ะ สงสัยหมีคงยังไม่เอาเงินมาวางไว้

 

ล่ะมั้ง แต่แล้วปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้นค่ะ

 

"อืม หมีคงยังไม่เอาเงินมาวางล่ะมั้ง แต่เค้าว่า...เราไม่น่าแกล้งมันอย่างนี้นะ เราโทรไปขอโทษมันดีมะ *-*"

 

นี่คือความคิดของน้องแปลนล่ะค่ะพี่น้อง ว้าววว!!!!!!! คนนี้อะไรเยี่ยงนี้ แต่ ...ทำไมเพิ่งคิดได้ล่ะคะ - -'

 

"=[]= อ่า"นี่คือสีหน้าของพิมพ์ค่ะและ

 

"O[ ]O"นี่ก็คือสีหน้าของบุ๊ค

 

"เอิ่มม คนดีเพิ่งแสดงตนออกมาเราะ - -"ฉันถาม

 

"ก็เค้าว่า มันบาปปป TT^TT"ผิดทำท่าหน้าสงสารขึ้นมา

 

"เพิ่งกลัว - -"พิมพ์พูด

 

"เชอะ ก็ได้ แล้วแต่แปลนแล้วกัน งั้น ฮัน โทรค่ะโทร"บุ๊คหันไปสั่งพิมพ์

 

"ทำไมง่ายเยี่ยงนี้เนี่ย โฮกกกก คนดี!! T T" พิมพ์บ่นแต่ก็หยิบมือถือขึ้นมาแล้วหาเบอร์หมีจากนั้นก็กดโทรออก

 

[End]

 

[Pim:Part]

 

ตุ๊ด ๆ ๆ  ๆ

 

ไม่นานหมีก็รับ คงเห็นว่าเป็นเบอร์ของคนที่เรียกค่าไถ่แปลนล่ะมั้ง

 

[ผมเอาเงินไปวางไว้ให้แล้ว เอาตัวแปลนกลับมาเดี๋ยวนี้!!!]

 

แหม เธอล่ะก็ ดิฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะคะ -*-

 

"คุณช่วยออกมาที่สวนเหมือนเดิม แล้วผมจะให้แปลนกลับไป"

 

[...]

 

หมีไม่ได้พูดอะไรแล้ววางสายไป เฮ้อออ มันต้องโกรธามากแน่เลย T^T งือๆงือๆ แผนการที่วางไว้ทั้งหมด มันก็ซื่อบื้อดี

 

เนาะ ถ้าจะเรียกค่าไถ่จริงๆ ทำไมไม่โทรไปหาพ่อแม่ปู่ย่าตายายของแปลนล่ะคะ ฮ่า ฮ่า กลับโทรหามันแล้วเรียกเงินเป็น

 

จำนวน....500 บาท เฮ้อออ คนแบบนี้ยังมีอยู่บนโลกด้วยหรอเนี่ย - -?

 

ซักพัก คนร่างสูงก็เดินมา พวกเราเหล่าเพื่อนฝูงที่แอบอยู่ตรงพุ่มไม้ ค่อยๆรอจังหวะที่จะกระโดดออกมาทำให้มันตกใจ

 

แล้วอ้างว่าเราแค่ล้อเล่นกับเรื่องทั้งหมดเท่านั้น

 

"จะเอ๋!!!!!!!!"เหล่าฝองเพื่อน

 

"อะโฮกกกก อะตุ๋ย ตุ๊ย ตุ๊ย แม่เจ้า!!!!!!!!!!!"(เอิ่ม! นี่คือคำอุทานของมันล่ะค่ะ) หมีน้อย เหยื่อของเรานั่นเอง

 

"หวัดดี แหะๆ"แปลนพูด

 

"O[ ]O แกปลอดภัยแล้วว T^T เค้าโคตรดีจายเลยยยยยยยยย แต่ว่า....แล้ว แกจำเค้า

 

ได้แล้วหรอ ความจำกลับเป็นเหมือนเดิมแล้วใช่มั๊ย แล้วทำไมถึงอยู่กับไอพวกนี้อ่ะ แล้วพวกที่จับตัวแกไปอ่ะ เป็นใคร จำ

 

ได้เปล่า เดี๋ยวเค้าจะได้แจ้งตำรวจ จับมันเข้าคุกเล้ยยย!" หมี

 

"=[]= อ่า" หน้าของเหล่าเพื่อนๆ

 

"เป็นชุดแฮะ"ฉันพูด

 

"คือ คำตอบชุดแรกคือ จริงๆเรื่องทั้งหมด เค้าล้อเล่นอ่านะ แหะๆ ไม่ได้ตั้งใจ ^0^;; ไอพวกนี้แค่พาเค้าไปกินกล้วยแขก

 

อ่ะแหละ เหอะๆ เล่นๆเองเนาะ ไม่โกรธๆ =w= แล้วชุดที่สอง เค้าไม่ได้ความจำเสื่อมอ่ะ เค้าล้อแกเล่น ตอนแรกหมอ

 

เข้าใจผิด ตั้งใจจะบอกแล้วแหละ แต่พวกนี้มันบอกให้แกล้งแกไปเรื่อยๆก่อน เหอะๆ เล่นๆเองเนาะ ไม่โกรธๆอีกเช่นกัน

 

*-*"แปลนอธิบายเรื่องทั้งหมด

 

"เฮ้ออ จบกัน"บุ๊คทำท่าเซ็ง

 

"ฮึ่ย! ไอพวกบ้า!!!"ชีด่าแรงสุดแล้วค่ะ แหะๆ เจ็บจังเลย - -

 

"โฮะๆๆๆ แต่แกก็ยังไม่ได้เอาตังค์มาวางซะหน่อย เครียดไรเนี่ย"ฉันพูดขึ้นอีกเพื่อความอยู่รอด - -?

 

"เออ ใช่ พูดเรื่องตังค์!! เอาคืนมา อย่าทำเนียน เค้าวางไว้แล้วว้อยคับ"หมีพูด

 

"หะ...เห้ย อะไรนะ =[]= วางไว้???? ไม่มีนะคะมีมี่"ลูกน้ำพูดออกไปด้วยความตกใจ

 

"=[]="หมี

 

"ว๊ากกกกก 400 จะเอาตังค์ที่ไหนมาใช้คืนเนี่ย T^T"แปลนพูด เอ๊ะ ได้ข่าวว่าบ้านแกออกจะรวยนะคะ -*-

 

"400 บ้านคุณป้าแกสิฟระคับ 500 โว๊ยย อย่าเนียนนะ T^T งือๆงือๆ ตังค์ค้าวววววว ใครมาหยิบไปอ่า งือๆงือๆ"หมี

 

"(  - -)- -)- -)" นี่คือหน้าจาของบุ๊ค ลูกน้ำ และแปลน ที่มองมาทางฉันTT^TT ทำไมน่ากลัวได้โล่อย่างนี้อ่า ฮือๆ

 

"แหะๆๆๆๆๆ อีกร้อยนึงก็กะจามาแบ่งกลับทุกคนไงคนละ25 บาท เนาะๆๆๆ ^0^;;"ฉันแก้ตัว โฮกกกก ถ้าเพื่อนๆจับได้..

 

ตาย!!

 

"อ่ะหรอ ทำไมเราไม่รู้อ่ะคะฮัน -*-" งือๆงือๆ บุ๊คพูดขึ้น

 

"ก็ง่ายๆ บุ๊คเอาคืนมา100นึง แปลน 100 นึง ลูกน้ำ 100 นึง มันจะเหลือ 200 พิมพ์เอาไป -*-"หมีพูดขึ้น อ่ะฮ่า ฮ่า ฮ่า

 

เห้ยยย อะไรนะ โฮกกกก สองร้อยค่ะพี่น้องง T T

 

"แต่หลังจากที่หักค่าที่แกยืมไปแล้ว เค้าต้องคืนแกแค่60 ว่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า คิดในแง่ดี(มากๆๆๆๆ)ก็คือเค้าได้ตังค์คืนอ่ะเนาะ

 

(?)"แปลนพูด

 

"เช่นกัน หลังจากหักค่าใช้จ่ายทั้งหมด ชั้นต้องคืนแกแค่ 30 ค่ะพี่น้อง - -"บุ๊คพูดขึ้นบ้าง

 

" T T เค้าต้องคืนเต็มอัตรา 100 ใช่มั๊ยเนี่ย แงๆ"ลูกน้ำพูด ว๊ากกกกก ฉันนั่นแหละ ซวย!

 

" เฮ้อออ 200 ค่าขนมกี่เดือนวะเนี่ย TT"ฉันเอ่ย

 

"สมน้ำน่า ยังฮัน โฮะๆๆๆ ตอนแรกจะโกงเงินเอา200 คนเดียว วะฮะฮ่า สะใจว้อยย ^0^"และนี่คือเสียงของนังฮันที่รัก

 

(รึเปล่า?)

 

"ค้าบบบ รับกรรมไป แงๆแงๆ เค้าเกลียดสีฟ้า"ใช่สิ วันนี้ฉันใส่เสื้อสีฟ้า สีนี้เป็นสีแห่งความซวยยย!

 

"เฮ้ออ เย็นมากแล้วเนี่ย ท้องฟ้าเริ่มมืด ยุงตัวน้อยๆบินว่อนมากัดที่ขาเค้าแล้วค่า *-* กลับบ้านน!"ลูกน้ำ

 

"อืม นั่นดิ งั้นไปเหอะ เดี๋ยวม๊าว่าอ่ะ ฮันด้วย พ่อจัดสวนเสร็จยังเนี่ย มารับได้ปะ - - แต่ให้แม่มาก็ได้มั้ง โฮะๆๆ น้ำลำไย

 

ทำแปปเดียวก็เสร็จ"ฉันพูด มันหมายถึงพ่อบุ๊คชอบจัดสวน แม่บุ๊คชอบทำน้ำลำไยน่ะ ^^ ( เล่นๆนะฮัน อะหอยๆ ^0^)

 

"- - รับได้โว๊ยยย~ย"ฮันนี่พูดขึ้น ฮ่า ฮ่า แกล้งฮันแล้วความสุขมันก็จะเกิดขึ้น -..-

 

"อืม งั้นเค้าไปด้วย"แปลนพูด

 

[End]

 

[Plan:Part]

 

ระหว่างที่ผมกำลังเดินออกจากสวนนี้กับบุ๊ค ลูกน้ำ และพิมพ์

 

อยู่ดีดี หมีก็วิ่งมาจับแขนผมไว้แล้วกระซิบข้างๆหูผม ทำนองว่าให้ดูก่อนประมาณนั้น

 

ผมก็เลยตะโกนบอกเพื่อนๆให้กลับกันไปก่อน เฮ้ออ เดี๋ยวโทรบอกพ่อให้มารับที่นี่ก็ได้มั้ง

 

และเมื่อหมีพาผมเดินมาเรื่อยๆที่ไม่ค่อยมีคนอยู่ซักเท่าไหร่มันก็เริ่มพูดขึ้น..

 

"เหอะๆ แสบนะเนี่ย ตั้ง2เรื่อง หลอกเค้าซะเนียนเล้ย!"หมี

 

"แหะๆ ล้อเล่นเฉยๆเอง อย่าทำซีเคียด ^^"ผม

 

"เหอะ 60 บาทนั่นน่ะแลกเป็นอย่างอื่นได้ปะ?"หมีมันพูด เหอะๆ ต้องให้ผมไปซื้อน้ำให้มันชัวร์ ขี้เกียจเข้าแถวอ่ะดิ  - -

 

"เป็น?"ผมถามไปงั้นแหละ เฮ้อ ผมไม่ค่อยอยากอยู่ในบรรยากาศแบบนี้เลย อยู่กัน 2 คนอย่างนี้ ผมเริ่มคิดอะไรไปไกลอีก

 

แล้ว ผมพยาพยามเอาความคิดนี้ออกไปจากสมองหัวแล้วนะ...แต่ผมทำไม่ได้จริงๆ..

 

"อันนั้นไว้ทีหลังเหอะ เค้ามีไรอยากบอกแกว่ะแปลน เอ่ออ.."

 

"- - คงเข้าใจมั้ง"ผมพูดประชด แต่ผมคิดดูอีกทีแล้วนะ ผมว่า ถ้าผมเก็บความรู้สึกนี้ไปตลอด ผมคงทำไม่ได้แหละ

 

บรรยากาศแบบนี้ทำให้ผมยิ่งอยากบอก'เขา'เข้าไปใหญ่

 

"คือ..." หมีพูด

 

ผมตัดสินใจแล้วล่ะ

 

"เค้าก็มีไรอยากบอกแกเหมือนกันอ่ะ" ผมใกล้จะทำได้แล้วล่ะ

 

"งั้นแกบอกมาก่อน"

 

"แกแหละ บอกก่อน"

 

" -*- งั้นพูดพร้อมกัน"

 

" ได้ 1  2  3.."

 

"เค้ารักแกว่ะ/เค้ารักแกว่ะ"ผมและหมีต่างพูดประโยคเดียวกันขึ้นมา ฮะ ว่าไงนะ!!! หมีเนี่ยนะ รักผม?

 

"-/////- อย่าต้องดิวะ เขินเป็นนะคับ"หมีพูดอย่างเขินๆ ผมเห็นตอนหมีหน้าแดงด้วยล่ะ แต่ผมก็คงไม่ต่างอะไรไปมาก

 

"อืม..."ผมตอบสั้นๆพร้อมกับแกล้งเปลี่ยนเรื่องไปด้วยความอาย"แล้วไอที่จะให้แลกกับ60 บาทนี้ แลกเป็นไรวะ?"

 

"kiss..."อินเตอร์มาแต่ไกลนะคับ หะ...เห้ยยยย มันพูดออกมาได้ไงวะคับ O[ ]O

 

ผมจะตอบกลับไปว่าอะไรดีนะ ตอนนี้ผมอึดอัดมาก อีกใจก็อยาก อีกใจก็เขิน

 

"จูบเค้ามีค่าแค่ 60 บาทหรอ -*-"ผมพูดแกเขิน

 

"*-*"หมีทำหน้าอ้อน

 

"อืม..ก็ได้ ครั้งเดียวนะโว๊ยยย" นั่น ผมตอบไปแล้ว โฮกกกก ผมพูดไรออกไปเนี่ย >/////< ผมคงหน้าแดงเหมือน

 

มะเขือเทศแล้วมั้ง >

 

หมีค่อยๆยื่นหน้ามาใกล้ๆผม ตาของเราทั้งคู่ต้องกันโดยมิได้นัดหมาย มันเหมือนมีอะไรมาทำให้ผมนิ่งไปหมด

 

จมูกของเราชนกัน...และริมฝีปากของหมีก็ค่อยๆยื่นเข้ามาประทับกับริมฝีปากของผม ผมร้อนไปหมด เหมือนผมไม่ได้

 

หายใจ ผมขยับตัวไม่ได้ มันนิ่งไปหมด เหมือนบนโลกนี้มีแต่เรา2คนเท่านั้น ผมแอบได้รสชาติของ...

 

และเมื่อเราค่อยๆเอาริมฝีปากออกห่างจากกัน

 

"แกเพิ่งกินส้มตำมาเปล่าวะ"ผมถามทันที

 

"ใครบอก ปลาร้าตางหาก อร่อยนะ ^0^ สงสัยแกจะไม่เคยกินถึงไม่รู้อ่ะ เหอะๆ"

 

"=[]= อ้วกกกก!"

 

[End]

 

[Mee:Part]

 

"วี๊ดวิ่วววววว เลิฟซีนตรงหน้าเลยวุ๊ย อะหอยๆ -..-"นี่ไม่ใช่เสียงของผม และแปลน แต่นั่นคือเสียงของ...

 

"พิมพ์ ไปล้อทำไมอ่ะ ฮ่า ฮ่า กำลังมันเลยมั้ง"มันคือเสียงของพิมพ์นั่นเอง ตามมาด้วยบุ๊ค - -

 

"แหะๆ ไม่ได้ตั้งใจ"ลูกน้ำ

 

"-////////-"ทั้งผมและแปลน

 

"เห้ยยย เห็นไรบ้างเนี่ย"แปลนเป็นฝ่ายถาม

 

"ป๊าววววว ><"พิมพ์ ลูกน้ำ และบุ๊คตอบ

 

"คนเสียงสูงมักจะโกหก"ผมพูดไปตามในหนัง

 

"  - - แล้วจะไม่ให้เห็นอ่ะไรหรอ ฉากเมื่อกี๊เนี่ยนะ อะโฮะๆ"บุ๊คพูดขึ้น อ๊ากกก ว่าแล้วว่ามันต้องเห็น ผมทำเรื่องน่าอายแบบ

 

นี้ไม่ได้ยังไงเนี่ย โฮกกก -*-

 

"ไม่เป็นไรหรอกน่า คนรักกัน ฮ่า ฮ่า"พิมพ์เสริม

 

"กลับกันเหอะ ปล่อยคู่นี้ให้อยู่ต่ออีกซักพัก เมื่อกี๊แค่จูบแต่ต่อไป....อะซี๊ดๆ ก๊ากกก -3-"ลูกน้ำพูดแล้วก็พาเหล่าเพื่อนๆ

 

กลับไป

 

ผมไม่กล้าหันหน้าไปมองหน้าแปลนแล้ว T T แปลนก็คงคิดเหมือนผมเช่นกันแหละ (คิดว่านะ)

 

 

 

วันรุ่งขึ้น

 

"พิมพ์ ลูกน้ำ บุ๊ค" เอาเงินคืนมา ผมทวงเมื่อเห็นหน้า

 

"แล้วแปลนอ่ะ คืนแล้วหรอ อะฮ่า ฮ่า ฮ่า ^^"พิมพ์พูด

 

"หูยย ฮัน ก็คืนไปแล้วอ่ะดิ ว๊ากกก คุ้มด้วย อะก๊ากๆๆ -.-"บุ๊คยังไม่เลิกล้อผม

 

"ฮ่า ฮ่า อ่ะ เอาไป"ลูกน้ำนี่แหละ เพื่อนที่ดี T T ทราบซึ่ง มันพูดเท่านี้แล้วก็ยื่นเงินให้ผม

 

"เหอะ อ่ะ"ต่อด้วยพิมพ์ที่ยื่นธนบัตรสีส้มๆแดงมาให้ผม2ใบ

 

"เค้าติดไว้ก่อน - - เค้าจะเป็นแกร่าง2 โฮะๆๆๆ จะได้รู้ว่าการต้องนั่งทวงเงินคนทุกวัน มันทรมานขนาดไหน วะฮะฮ่า -0-"

 

บุ๊คมันพูด - -

 

"เอาดีดีดิ คืนมา T^T"ผมพูด ฮือๆ ผมต้องใช้เงินน้า แงๆแงๆ

 

" -3- จารีบเอาเงินไปทำไรอ่ะ สู่ขอแปลนหรอ?"พิมพ์ถาม

 

"เออ ก็ใช่...เห้ยยย บ้าหรอ >///<"ผมลืมตัว

 

"วะฮะฮ่า งั้นเดี๋ยวเค้าถามแปลนให้ว่าเงินสู่ขอเท่าไหร่ เดี๋ยวช่วย ก๊ากกกก 500 พอมะ ฮ่า ฮ่า"บุ๊คพูดแล้วชัดชวนเพื่อนๆให้

 

วิ่งตามไปหาแปลน

 

อ๊ากกกก แค่นี้ก็เขินจะแย่แล้ว

 

ตึง ๆ ๆ ๆ นี่คือเสียงวิ่งของผู้หญิงที่กำลังวิ่งไปหาแปลนและ

 

ตึง ๆ ๆ ๆ นี่ก็คือเสียงวิ่งของผม ที่พยามวิ่งตาม

 

"นี่!!!! เบาๆกันหน่อย น้องอนุบาลน้องอยู่ ถ้าต้องตื่นขึ้นมานะ เดี๊ยะ!"

 

ไม่ต้องเดาอะไรมาก นี่คือเสียงของครูเอื้องครับ T T

 

[Book,Pim,Luknam:Part]

 

ก็ใช่อ่ะดิ เด็กมันคือพระเจ้า!! ความคิดที่ตรงกันโดยมิได้นัดหมาย - -

 

[End]

 

สรุปก็คือ ครอบครัวของแปลน บัดเดี๋ยวนี้เป็นโรคกลัวเครื่องบินกันแล้วล่ะค่ะ พ่อแปลนก็เลยแพลนใหม่ บริหารบริษัทที่

 

ไทยต่อและคงไม่มีความคิดที่จะไปประเทศขึ้นอีกแล้วล่ะค่ะ

 

[Te:Special Part]

 

ขอบคุณมากครับ ^^

 

[End]

 

[End of B:ไปแคนนาดากับครอบครัว(ไปไม่ถึง) ]

 

 

[[ A . อยู่กับปู่ที่เมืองไทย ]]

 

"หวัดดีคับมี๊ หวัดดีคับป๊า" แปลนสวัสดีพ่อกับแม่ก่อนลง

 

จากรถและเมื่อปั้นเห็นว่า(ไอ้)แปลนดูหงอยๆจึงถามว่า

 

"ไอแปลนเป็นไรวะ" ปั้นถาม

 

"เปล่า ไม่ได้เป็นอะไร บ๊ายบายตั้งใจเรียนล่ะ" โอ้วโน้วว

 

แปลนไม่เคยแบบนี้กับน้องสุดที่เกลียดเลยตั้งแต่เกิดมา

 

แล้วแปลนก็เดินจากไปทิ้งให้ปั้นยืนเอ๋อเป็นหมูงง???

 

เมื่อแปลนมาถึงห้องเรียน...

 

"หวัดดีค่ะแปลน" คนมารยาทงาม(+ทราม)ทักทาย

 

แปลนพร้อมกับยกมือไหว้

 

"อืม...หวัดดีคับ" แปลนทักทายกลับเช่นเดียวกันกับ

 

ลูกน้ำ...ลูกน้ำงงเล็กน้อยว่าทำไมแปลนดูตาบวมๆ

 

จึงเกิดความคิดว่า...'แปลนโดนปั้นต่อยป่าวแว๊'ก่อน

 

จะฉุกคิดได้ว่า...อยากรู้ก็ถามสิฟระ จะทนโง่ไปไย

 

"นุ้งแปลน เป็นไรปะทำไมตาบามอ่ะ" ลูกน้ำถามพลาง

 

ไปงุ้งงิ้งๆใกล้ๆแปลน

 

"ป่าวโดนไอปั้นนิดหน่อย" สิ่งที่แปลนตอบมานั้นมันช่าง

 

ไม่เข้ากันเลย

 

"บวมหยั่งกะมะนาวเนี่ยนะ นิดหน่อยมีไรบอกเค้าก็ได้นะเค้าไม่แพร่งพรายหรอก" แค่บอกทั้งห้องเอง...ข้อ

 

ความหลังนั้นลูกน้ำได้เพียงคิดถ้าบอกว่าจะบอกทุกคน

 

ใครจะบอกล่ะฟระคะ

 

"ก็นิดหน่อย เออลูกน้ำแกคิดว่าเค้าจะอยู่ไทยหรือย้ายไปอยู่แคนาดาดีอ่ะ" แปลนถามความคิดเห็นจากลูกน้ำ

 

"แล้วแต่แปลนสิ...ว่าแต่ไปทำไรที่แคนาดาอ่ะ"ลูกน้ำถามย้อนกลับ

 

"ก็...พ่อเค้าต้องไปทำงานที่นั่นอ่ะแล้วเค้า...ก็ต้อง...ยะ ย้ายโรงเรียนด้วย" แล้วแปลนก็ตอบ

 

แต่ทำไมต้องมาติดขัดตรงคำว่า"ย้าย"ด้วยล่ะ

 

...ออกนอกเรื่อง สงสัยอ่ะดิว่าทำไมคุยกันอยู่สองคนพวกที่เหลือไปไหน...ตามไปดูกัน

 

"แล้วไอพวกนั้นไปไหนอ่ะ" แปลนถาม

 

"อ๋ออยู่ห้องวิทย์อ่ะช่วยงานครูจอร์จไปห้องวิทย์มะ?" ลูกน้ำถาม

 

"อืม" แล้วทั้งคู่ก็เดินตรงแล้วเลี้ยวซ้ายแล้วก็เลี้ยวซ้ายอีกทีมายังห้องวิทย์

 

"เฮ้ยครูจอร์จ ทำไงอ่ะ ฮือๆๆๆ" พิมพ์เริ่มสติแตก พิมพ์นั่งเป่าแก้วรูปดอกกุหลาบ นี่ขนาดเพิ่งยืดแก้วนะ

 

"มา...เดี๋ยวเค้าช่วย" แล้วหมีน้อย(จะเปลี่ยนสรรพนามเยอะไปไหน)ก็เป็นฮีโร่(แจจุง-*-)มาช่วยพิมพ์

 

และเมื่อแปลนเห็นหน้าหมี แปลนก็รู้สึก...อยากร้องไห้

 

แต่ก็ทำไม่ได้

 

"อ้าวแปลนแกมาแล้วหรอ" หมีถาม

 

"อืม...กุมาให้เมิงเห็นหน้าแล้ว...ไปเที่ยวสนุกมั๊ย" แปลนถาม

 

"อืมหนุกมากเลย...ไอ้บุ๊คแม่ม เลี้ยงกล้วยทอด ไฮโซมะ" หมีถามแบบติดตลก แต่แปลนก็ไม่ได้ตลกด้วยเลย

 

แต่ก็ยังฝืนหัวเราะออกมา

 

"อืม..."

 

ยังคงง่วนกับการเป่าแก้ว . . .

 

(พิม :: part)

 

"พิม !" ใครเรียกฟร่ะ

 

"..." =__= ! ก่อให้เกิด ขันติๆ

 

"พิมโว๊ย !"

 

"....." =__+ อะไร ง่วงๆ >^<##

 

"เฮ้ นังฮัน ++"น้ำเสียงมีน้ำโห ของใครสักคน

 

"ตายรึยังวะ คับ"เอ้อ ลุกก็ลุก =____=

 

"เฮ๊ย ยังไม่ตายๆ !"เสียงฮัน(บุ๊ค)

 

ดังลั่นห้องพยบาลเลยง่ะ รู้ตัวมั้ยวะเนี่ย +

 

"ตะโกนทำไมวะนาง"เสียงไอซ์ + ลูกเงาะ(ลูกน้ำ)

 

มาทำไรกันอ่ะ งง งง งง งองู ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

"เฮ้อ ..นึกว่าจะตายซะและ"เสียงฮันถอนหายใจ

 

ราวฮิปโปขาดน้ำ(ด่าตัวเองสะใจมั้ยวะเนี่ย T T)

 

"เอ้อ"พูดได้เท่านี้ค่ะ !

 

"เอ้อ ? จะเอาไรอ่ะคะ พิม"นางบุ๊คถาม

 

"คือ เกิดไรขึ้นอ่ะ" เราถามขึ้นอย่าง งงๆ

 

"พิมเป็นลม อ่ะ เมื่อเช้า ลืมกินขี้ เอ๊ย ข้าวมาเหรอ"

 

เสียงไอซ์ตอบแทน นางฮัน

 

"กิน ปกติอ่ะสงสัยมันจะอากาศร้อน"

 

"เออ รู้ป่ะ แปลนมัน แบกแกเข้ามาว่ะ"ฮันแดกดัน

 

โถๆ หึงเรอะ ก๊ากๆ ๆ >[]<

 

ว่า แปลนแบกเราเข้ามา ^ ^

 

แปลนเรอะ !!! =[]=''

 

อ๊ากกซ์ ~ แปลนเนี่ยน๊า !! O[]O

 

(ความรู้สึกช้าอย่างแรง)

 

"หาแปลนเนี่ยนะ >

แบกเราขึ้นด้วยเรอะ น้ำหนักเราเพิ่มอ่ะ ต๊ายตาย

 

=.,= (เหตุผลที่แท้จริง)

 

"อืม จริงหลอกแล้วได้โล่หรอ ..."

 

 

 

(แปลน :: part)

 

ตะกี๊ ไอแฟ่บ เป็นลม ผมละใจหายอย่างน้อยมันก็เพื่อนผมคนนึง

 

=___= แถมยังมาเป็นลมข้างๆผมอีก ถึงใจร้ายยังไงก็คงต้องเป็นห่วงมันหน่อยแหละ

 

(มันเดินไปห้องน้ำ 2 คน พอดี) ผมเลยแบกมันขึ้นหลัง

 

ราวกลับเอาคนขึ้นหลังควายเลยอ่ะ(?)

 

เห็นหน้าไอบุ๊คแล้วอย่างฮา มันตกใจมากๆเลยอ่ะ 55+

 

 ผมเห็นหมีมองมาแปลกๆ ตอนที่ผมอุ้มพิม

 

สงสัยตกใจเหมือนไอบุ๊คละมั้งไม่ก็มันอาจจะหึงพิม เศร้าจริงวุ๊ย ^ ^

 

บ้าน่ะ ผมสัญญากลับตัวไม่คิดเรื่องบ้าๆนี่อีก ไม่ก็ทำใจชอบแฟ่บ

 

(ถึงกลับต้องทำใจ พิมต้องพิจาราณาตัวเอล แล้วหล่ะ 55+)

 

เพื่อจะได้ลืมเจ้านั่นสักที . . . .

 

[กริ๊ด ~ พิมงานเข้าแล้ว]

 

[สนองคู่ หมี-พิม น้อยๆ เพื่อ นางไอซ์เลยที่เดียว หวิด ตายเลยนะนาง !!]

 

{[แถมๆ ]นะเค๊อะ ^ ^  ต่อจากตอนล่าสุด

 

ในขณะที่ทดลองทำอาหารต้นไม้ ซึ่งประกอบด้วย ซูโครต และ และ ผงวุ้น ตรา นางเงือก (.. ??)

 

. . . "คิก เอาจริงอ่ะ" เสียงไอซ์เปรยขึ้น

 

"เอา จริง ค่ะ นาง เพราะ บุ๊คมัน ทำไปแล้วว ~ T[]T +"

 

เสียง มายฮันนี่ ดังประกอบฉาก

 

อ้อ จริงซิลืมแนะนำตัวเลยแฮะ นี่คือเราเอง (ใครวะ ?) บุ๊คไง 55+

 

(ก็นัง 'ไรเตอร์' คนนี้น่ะแหละ)

 

ตอนนี้เรากำลัง ปรุงแต่งผลงานอันน่า รัป'ทาน อยู่ค่ะ >  <

 

ใคร อยาก หม่ำ วุ้น ที่ ประยุกต์ มาจาก อาหารต้นไม้บ้างยกมือ ^ ^//

 

ดูจากหน้าซีดๆ ของพวกมันทุกตัวแล้วชื่นใจจัง ฮ้า ~

 

ค่อยหายเหนื่อยหน่อยน้า า =.,=

 

"เอ ว่าแต่ ทำวุ้นเนี่ยเค้าใส่ ฮอร์โมนเพศ อ๊ะเปล๊า อ่ะ >

พวกมันหน้าซีด X2 แสดงว่าอยากให้ใส่อย่างแรงสินะ คิก ๆ

 

"แหม พวกตัวเองอย่าเสียใจน๊า แต่ว่าอันนี้สำหรับ

 

-ลูกชาย(ปลอมๆ)เค้านี่นา บู่ ๆT3T"

 

ทำไมต้องทำหน้าโล่งใจเยี่ยง นั้นด้วยล่ะ (. .)?

 

(ไอซ์ :: part)

 

หลังจาก เสร็จ สมบูรณณณณ์

 

 . . . งั่มๆ แง่มๆ . . .

 

"เฮือก !/ ยี้ !/ แหยะ !/อ๊ากเจ๊เอารายมาให้พวกเรากินวะ คับ TOT โฮๆ"

 

เสียงโยเย ของ ลูกลิง G7 ที่ร้องระงม

 

(เพิ่งได้มีบทกะเค้า แถมเปิดตัวอย่างหรู โอ้ว ภาพพจน์ ตรู

 

-ก็เราไม่ใช่คนแต่งนี่นา พวก นาง + นาย มาร G.8 T^T :: G.7)

 

 

สะใจเว๊ย 55+ :))

 

 

. . ต่อๆ . .

 

หลังจากที่วุ้นมหาภัย ของ(เน่า)แสนอร่อย(หรือ เป็นอัยเสี่ยงตาย?)

 

จบไปแล้วเราก็มาเข้าโหมด โรแมนติก อีกครั้งเถิด เพี้ยงๆ !!}

 

ตอน การปรากฏ ตัวของสาวน้อยปริศนา รูปงามนามแปลก (Part A)

 

(Heal :: Part)

 

อ่ะแห่มๆ อ่ะหอยๆ เทส 987 654 321 (?)

 

อันยอง เจ้าค่ะ ข้าพเจ้า มีนามว่า ฮิตเลอร์ หรือเรียกสั้นๆว่าฮิล บินกลับมาตามหา เพื่อนสุดที่รัก ที่ ไทยแลนด์ เด้อ ค่ะเด้อ ~ (ตกลงมันมาจาก ประเทศอ่ะไร)ทุกคนคงจะตกใจว่าฮิลว่าจากไหน ตำบล ใดกัน แต่ไม่ต้องคิดมากหรอกค่ะ เพราะ

 

ฮิลไม่บอกหรอก 55+(คือ ไรเตอร์ ขี้เกลียดคิด)เอาเป็นว่า ฮิลมาตาม หาช้างค่ะ > <

 

"ไฮย่ะ ช้างฮิลอยู่หนาย" ล้อเล่นน่ะ ฮิลมาตามหา ... ต่างหาก

 

(END) (จบมันดื้อๆอย่างเงี้ยแหละ ก๊ากๆๆ >O<)

 

 

 

(PLAN :: Part)

 

หลังจากที่ผ่านแต่เรื่องแย่ๆมาในที่สุดก็มีเรื่องดีๆบ้างล่ะน้า ยัยเพื่อนรักของผมจะคัมแบ๊ก ไทยแลนด์ แล้วโว๊ยย ~!

 

จะบอกให้เอาบุญ (?) ยัยนี่เป็นเพื่อนที่ผม รัก + หวง + ห่วง ยิ่งกว่าน้องสาวแท้ๆ(เพราะผมไม่มีน้องสาว ฮ่าๆ)เพราะยัยนั่น เป็นแบบนั้นไง บ้าบอๆคิดจะร้องไห้ก็ร้องแบบไม่อายใคร คิดหัวเราะก็หัวเราะ(เริ่มจะเหมือนคนบ้า) ก็เพราะอย่างนี้มันถึงได้สำคัญกับผมมากนัก เพราะ เราผ่านหลายๆ เรื่องมาด้วยกัน

 

เริ่มจากเหตุการณ์ บ้าบิ้นของยัยหมาตื่นเมื่อตอน ป.2

 

....... "แปลนหนีไปๆ" เสียงยัยเตี๊ยโวยวาย โดยพยายามกันรุ่นพี่ผู้หญิงกำลังรุมทำ

 

ร้ายผมให้ออกไปไกลๆ แต่แรงของเด็ก ป.2 อะไร จะสู้รุ่นพี่ตัวโตๆพวกนั้นได้

 

ไม่นานยัยนั่นถูกผลักลงกับพื้นซีเมนต์ ความคิดผมตอนนั้นมันอึ้งจนขยับไม่ออก และ เผลอคิด ตลกๆมาซะได้ ว่ายัยนี่น่ะ โคตรแมนเลย ! หลังจากนั้นเราโดน ขู่และทำร้าย เพราะรุ่นพี่หาว่าผมไปอ้อนเท้าเค้า ไม่ทราบว่าเท้ารุ่นพี่มันน่าอ้อนตรงไหน ถึงเรื่องมันจะนานมาแล้วแต่ผมยังคงแค้นไม่หายเลย ชิ =*= จากเหตุการ์ณวันนั้นผม กับยัยเตี๊ยก็เป็นเพื่อนรักกันเรื่อยมา จนกระทั่ง . . . ช่วงปิดเทอม ขึ้น ป.4

 

(ผ่านมาเกือบ 3 ปีเชียว)

 

"แปลน เค้าต้องไป ‘เมกา ไปเรียนน่ะ TT[]TT "คำพูดของยัยตัวเล็ก ทำเอาผมนิ่งอึ้งด้วยความที่ผมเข้าเรียนเร็วกว่าคนอื่น 1 ปี(เรียนเก่งจัด) ทำให้อายุน้อยกว่าคนอื่น ผมจึงแทบจะไม่คบกับเพื่อนรุ่นเดียวกัน คนอื่นจึงมักมองว่าผมหยิ่ง เว้นก็แต่คนตรงหน้าที่คอยเคียงข้างเสมอ แม่ว่าช่วงแรกๆผมจะรำคาญมันก็ตามที แต่ตอนนี้มันก็เหมือนกับเป็นน้องสาวของผมการที่มันจะไปจากผม แบบกะทันหัน ทำเอาผมทำอะไรไม่ถูก จากนั้น นอกจาก ‘ฮิล' ใครที่ผมจะเรียกว่า เพื่อนรัก ได้อีกเลย จนกระทั่งผมมาเจอกับ ‘เค้าคนนั้น' ละมั้ง . .

 

ติ๊ดดดดดดดดดดด ติ๊ดดดดดดดดดด ~

 

เสียงโทรศัพท์ทำให้ผมตื่นจาก ความคิดเรื่องยัยเปี๊ยก ผมเช็ดน้ำตาแบบลวกๆยัยนั่นทำให้ผมเสียน้ำตาหลายครั้งหลายหนเชียว ครั้งล่าสุดเห็นจะเป็นตอนที่มันไป อเมริกานั่นแหละ - - เมื่อผมร้องไห้ ยัยเตี๊ยมักจะตบบ่าตัวเองแรงๆ ก่อนที่ผมจะลงไปซบแล้วปล่อยน้ำตาอย่างเคยชิน ฮ้า ~ คิดถึงมันจัง เดี๋ยวขอตัวรับโทรศัพท์ก่อนนะครับ

 

(หะ โหล โหล แปลนๆ ได้ยินป่าววว ซ่าๆ)

 

เสียงลูกน้ำดังขาดๆเหมือน คลื่นโทรศัพท์ คงจะไม่ค่อยดี

 

"แกอยู่ไหนเนี่ย ไอลูกน้ำ"ผมถาม

 

(ห๊ะ ระ รายย ซ่า ~น้าา)

 

"ชั่งเหอะ แล้วโทรมามีไร"

 

(ซ่า !!#%$#^ ตก))พรุ่งนี้ไปป่ะ)

 

"หืม พรุ่งนี้หรอไปหนาม'บินอ่ะ แค่นี้นะ ปู่เรียกแล้ว พรุ่งนี้ต้องออกแต่เช้า 6โมงน่ะ บายๆ มาเร็วไรนักหนาน้า ยัยฮิล ...." ผมวางหู ไม่รุว่ามันได้ยินชัดรึป่าว ก่อนจะเดินไปหาปู่ แต่ก็ดีแล้วล่ะยังไงผมก็ต้องไปหนามบินอยู่ดี จริงๆแล้วมี้อยากให้ผมตามไปอีกทีน่ะครับ แต่ผมไม่อยากไปเรียนต่อที่นู่นนี่นา เมื่อวานบอกพวกผู้หญิงให้ตกใจไปงั้นแหละครับ แต่ก็จริงนี่นาผมต้องไป หนามบินไปรับ ยัยเตี้ยฮิลอยู่ดี เปลี่ยนหัวข้อไปนิดเดียวเองยังไงก็ต้องจบที่สนามบินอยู่ดี ฮ่ะๆ =[]=''(แน่ใจว่านิด ?)

 

แต่แปลนจะรู้มั้ยน้าว่าการแกล้งพวกผู้หญิงจะทำให้เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นซะได้ ........... 

 

(LuKnam ::Part)

 

(หืม พรุ่งนี้หรอไป หนาม'บินอ่ะ แค่นี้นะ ปู่ เรียกแล้ว พรุ่งนี้ต้องออกแต่เช้า 6โมงน่ะ บายๆ มาเร็วไรนักหนาน้า ซ่าาา.... ) เสียงของแปลนในโทรศัพท์

 

"ดะ เดี๋ยว แปลนๆ" มันวางหูไปแล้ว คลื่นบ้านเรานี่น้า พี่นัท(พี่สาวของเราอ่ะ)เล่นเน็ท ชัวๆ =__+

 

"บุ๊ค พิม แกได้ยินเหมือนเค้าได้ยินมั้ย ??"

 

"อาจจะ ไปทำอย่างอื่นก็ได้แก มองโลกในแง่ดีหน่อย"เสียงบุ๊คพูดแบบไม่ค่อยแน่ใจ

 

"แหมฮัน ไปหนามบิน ไปเข้าห้องน้ำมั้ง - -"คำพูดกวนพระบาทของยาย(?)พิมทำเอาไอบุ๊คปล่อยรังสีอาฆาต กระจายทั่วห้องนอนฉันเลยทีเดียว แงๆ จา ตาย ม้าย ราวว ! TOT

 

"..." คำถามแรกทำไม บุ๊ค + พิม จึงต้องมานอนบ้านฉันน่ะหรอเพราะอาทิตย์หน้า

 

จะมีการจัดการแสดงละครเวที บวกด้วยการไปเข้าค่าย และกิจกรรมอีกมากมายต่างๆนาๆ วันนี้เป็นวันเสาร์วันหยุดวันแรกค่ะ แล้วยังจะมีเรื่องของ นร. ใหม่อะไร

 

นั่นอีก เราจึงขอพวก ป๊าๆม๊าๆ ให้เราได้มาค้างด้วยกัน 3 คนส่วนคนอื่นๆ อยู่อีกห้องค่ะ บ้านชั้นใหญ่ค่ะ ฮี่ๆๆๆ จะว่าอีกห้องก็ไม่ได้เพราะมัน มันไม่มีไรกันนอกจากเบาะรองนอน กะ มุ้งอันใหญ่ๆ ก๊ากๆ สะใจค่ะ สรุป คือ

 

พวกที่เหลือนอนกับพสุธา เจ้าค่ะ 55+

 

"เห้อ~ ตกลงมันเป็นไงน้าพูดไม่รู้เรื่องเลยอ่ะ"ยาย(?)(เอาคืน 5+)บุ๊ค บ่นพึมพำ

 

"ฮัน พิมว่าไปบอกหมีเหอะ !"เสียงมั่นใจของพิม ดังขึ้น

 

"หาว่าไงนะ ?" ฉัน + บุ๊ค :: NO COMMENT =[]=;;

 

.....................................................................................................

 

เสริมท้ายบท

 

อย่าสับสนPart A & B นะเราแต่งแบบแยกกันไปเลย อย่างหมีเนี่ย จริงๆในพาส B

 

คือไปเที่ยวใช่ป่ะแต่พาสเราคือไม่ไรเงี๊ย อย่า งงๆ

 

..........................................................................................................................

 

  ... แล้วเรื่องเมื่อสักครู่ ก็ต้อง ย้อนกลับไปเมื่อเย็นวานนี้ เกิดเหตุการณ์น่าสลดใจ(ก๊อปนักข่าวมาเด๊ะ)=____= ท่านแปลน ได้ทูลพวกข้าพเจ้าว่า

 

อาจจะไปแคนนาดานั่นเอง . . .

 

5.00 น. AT EBS (โรงเรียนอันเลิศหรู(?)ของเราน่ะ)

 

"เค้ามีเรื่องจะบอก...." แปลนเปรย

 

พรึ่บบบ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ทุกคนล้วนพร้อมใจกันหันหน้ามาที่แปลน

 

"บอกๆๆๆๆ"บุ๊คพูดเมื่อเห็นว่าแปลนเงียบไปนาน

 

"เค้าอาจจะไปแคนนาดา..เร็วๆนี้"แปลนพูด แต่ยังพูดไม่ทันจบ

 

"จริงดิ กลับตอนไหนฮะนาง"บุ๊คถาม

 

"ถ้าไปก็คง ไปเรียนที่นั่น ย้ายบ้านไปที่นั่น ไปอยู่ที่นั่น

 

ถ้าได้กับมาอีก ....คงดี"แปลนบอกเสียงเศร้าๆ ทำเอาเราสลด TT___TT

 

"เห้ยยยยยยย!!! x3" ทั้ง ฉัน พิมพ์และบุ๊คต่างอุทานเป็นเสียงเดียวกัน

 

"แปลนพูดเล่นใช่ป่าวเหนี่ย T^T"พิมพ์พูดขึ้น

 

" T^T ใช่มะแป่นแป๊น"ฉันพูดขึ้นบ้าง

 

"T^T ตอบมาเดะ" บุ๊คก็เป็นไปด้วย 

 

"ไม่ได้พูดเล่น เค้าแค่บอกว่าอาจจะเองน้า 99.9999999 % ฮ่ะๆ"

 

แปลนหัวเราะเสียงแห้งๆ เหมือนปิดบังอะไรอยู่ แต่ฉันไม่สนหรอกฉันสนแต่ว่า

 

เพราะฉะนั้น เมื้อกี๊ ฉันเลยโทรหาแปลนไงล่ะ .. T T ไม่ได้การแล้ววว

 

(END)

 

(MEE :: Part)

 

ผมได้ยินเสียงยัยพวก ข้างนอก คุยเรื่องไรซักอย่างดูจะเป็นเรื่องซีเครียดพอสมควรเพราะหน้าแต่ละคนเหวอราวกับเห็นผี หรือ ที่นี่มีผีฟ่ะ T T~

 

เข้าเรื่องๆ ที่ ผมบอก ว่า ข้างนอก น่ะหรอ เป็นเพราะว่าา . .

 

ผมแอบเข้ามานอนในตู้เสื้อผ้าบ้านลูกน้ำน่ะซิ 55+ ลูกน้ำโคตรเผด็จการ

 

 เหมือน ไอดอลของไออ้วนเฟิร์สเลย (ปล. ไอดอลเฟิร์ส คือ ฮิตเล่อร์ =__=;;)

 

ลูกน้ำสั่งให้เพื่อนๆ ที่เหลือ นอกจากมัน และ ยัยคู่เลส คู่รส (=___=?)

 

ลงไปดิ่งพสุธากันหมดเลย T^T เป็นโชคดีหรือ โชคร้ายไม่รุที่ผมแอบเข้ามาในนี้อย่างแนบเนียน แต่ ตู้ มันโคตรแคบเรย ตะขอ อะไรซักอย่างพันหัวผมไปหมด

 

อุส่าห์เซ็ทผมมา โธ่ว้อย เป็นโชคร้ายแน่ๆแหละ

 

ไอเราก็นึกว่า แปลนจะมาซะอีก =..= เห้อ~

 

แต่แทนที่จะมา บ่น กับ ห่วงหล่อ

 

(เพราะเหลือน้อย ว่าแต่ เคยมีด้วยเรอะ ไอ่ความหล่อเนี่ย)

 

ก่อนอื่นผมต้องหาทางเอาตัวออกจากตู้แสนแคบนี่ซะก่อน(เพิ่งจะคิดได้)

 

เอาไงดีฟ่ะ อ่ะนึกออกแล้ว ??

 

ผมคลำมือไปในคว้าอระซักอย่างนิ่มมีโครงแข็งๆด้วยวิกรึป่าวเนี่ย?

 

(ดักดานขั้นกู่ไม่กลับ)คลำอีก 4 - 5 รอบกินเวลานานโขแทบขาดอากาศตาย

 

ผมนี่โง่จังมาแอบในตู้เสื้อผ้า คิดได้ไงเนี่ย (ทำใจซะ นังหมีน้อยมันกู่ไม่กลับแล้วแกเอ๊ย)ผมคลำไปเจอลิปติกแท่งโคตรใหญ่ สีแดงแป๊ดด (เธอมองเห็นในความมืดเรอะ) เดาเอาน่ะ ส่วนแผนของผมน่ะหรอ ก็หลอกผีพวกมันน่ะเซ่ อุว่ะฮ่ะๆๆ

 

(End)

 

(BOOK::Part)

 

บรรยากาศกำลังมาคุ L

 

กุก กักๆ เฮ๊ยเสียงไรเนี่ย ฉันได้ยินเสียงกุกกัก ในตู้เสื้อผ้าของลูกน้ำดังผ่านความเงียบ

 

"เงาะแกไปเปิดไปทีดิ"ฉันพูดขึ้น

 

"มะ ม่าย เอา อ่ะ สวิตซ์ มันอยู่ข้างตู้ง่ะ" กรรมแล้วเรา ตามด้วยเสียงของพิมที่มิได้สร้างขวัญกำลังใจให้แต่อย่างใด

 

"บะ บุ๊ค งะ เงาะ TT__TT" สิ้นเสียงพิม ตู้เจ้ากรรมก็เปิดผ่างออกมา !!!

 

"อ๊ากก / แว๊กก" พวกเราแหกปากลั่น

 

(End)

 

(MEE :: Part)

 

เห็นลางๆ บวกได้ยินเสียง พวกนั้นแหกปากลั่นเลยอ่ะคิดว่าคงฮาน่าดู

 

อยู่ดีๆยัยบุ๊คผู้ใจกล้าก็เดินมาทางตู้ ว๊าก ซวยๆจับได้หรอฟะ

 

เก่งเกินไปและ มันออกจะมืด

 

"อะ อะ  อ่า อาจ จา มะ มี ราย โตกก ก กะ ได้ น้า อึกๆ T[]T"

 

ก๊ากๆ มันยังไม่รู้แถมยังทำเป็นใจกล้าอีก เห็นแล้วน่าแกล้งชิบ >O< 555+

 

"อับลาฮัมลิงกอลิล่าโลล่าฮอนด้าโตโยต้าพาพายากุญแจรถบลาๆๆ ช่วยลูกด้วย(?)"พิมสวดมนต์(เอ๊ะ! รึเปล่า?)

 

"!@#$%^&*"ลูกน้ำเริ่มพูดไม่รู้เรื่อง

 

"...จะเปิดไฟล่ะนะ"ผมเลยจับหมับเข้าทีแขนมัน แต่มืออีกข้างมันดันกดเป๊าะเค้าที่สวิตซ์แล้วอ่ะดิ ซวยๆ ส่วนพิม กับ ลูกน้ำ คลุมโปงเรียบร้อย

 

"ผะ ผี ผี" เสียงยัยบุ๊คทำเอาคนบนเตียงสั่นกึกๆ ฮาชะมัดเลย สงสัยผมจะเนียนจัดเปิดไปสว่างจ้ายังไม่รู้เลย 555+ โง่จังวุ้ย

 

ยัยบุ๊คทำหน้าแปลกๆก่อนจะพูดว่า "ผีทะเล" . . . 

 

=[]= หา า !!?

 

(End)

 

(FRIENDs ที่เหลือ :: Part)

 

ข้างบนมันเล่นไรกันวะ แล้วหมีมันหายไปไหนเนี่ย? ไม่รู้ ไม่ชี้ ง่วง (เอิ่ม . . เพื่อนตรู)

 

(End)

 

(LUKNAM :: Part)

 

"แกแยกประเภท ผะ ผี เป็นด้วยหรอฟะ"ฉันถามกล้าๆกลัวๆพลางเอามือแย่ง(กระชาก)ผ้าห่มแข่งกับนังพิม(เริ่มหยาบ ไปตามระดับ)

 

"บ้านแกดิ เงยหัวขึ้นมาสิคะ"

 

"มะ ไม่ เอาโว๊ย"

 

จากนั้นฉันก็ทนความอยากรู้ไม่ไหวเลยเงยหน้าขึ้นแล้วพบกับ .. เฮ๊ย !

 

"แกเอาบราเค้าไปทำไมชอบหรอตัวนั้นยกให้ ยานแล้ว(เอ๊ะ?)แล้วกลิ่นโลออนนี่มัน"

 

(End)

 

(MEE :: Part)

 

"แกเอาบราเค้าไปทำไมชอบหรอตัวนั้นยานแล้ว ยกให้(เอ๊ะ?)แล้วกลิ่นโลออนนี่มัน.."

 

งานเข้าแล้วไงครับโลออนนี่เอง ถึงโคตรขม ผมไม่ได้โง่นะที่เอาโลออนมาทาปากอ่ะมันมองไม่เห็นน่าหว่า

 

ผีตัวนั้นคือผมเองครับ ว่าแต่ไรนะ เค้าไปยุ่งกะบราแกรึยังครับ ! รึว่า...ผมเอามือดึงไอสิ่งที่ผมเดาว่าเป็นวิก เร็ว ๆ จนกระชากผมติดมา(อูยท่าจะเจ็บ)แล้วค้นพบความจริงที่ว่ามันเป็นบราเซีย มิใช่วิกแต่อย่างใด อภิมหา บรม ซวย แล้วไงตรู กริ๊ดด~(!?)

 

........................................... 30นาที ต่อมา..............................................

 

หลังจากผมเคลียเรื่องทั้งหมดเรียบร้อย ประมาณ 30 นาที

 

(คือเทศน์ 29.30 นาที เล่าอีก 30 วิ)

 

จากนั้นมันยังไม่พอยังโดนถีบมานอนในห้องน้ำอีก โอ้ว! ชีวิตกรู

 

แถมผมยังได้ยินข่าวสลดว่าแปลนจะไปเรียนต่อแคนนาดา พรุ่งนี้อีก !!!! บ้าเอ๊ย - -*

 

*********************************************************

(Heal:Part)

 

ณ สนามบินสุวรรณบูมม ~

 

(ฮิล อิส คัม แบ๊กกก ++)

 

อ่าๆ แปลนอยู่ไหนน๊า อ๊ะนั่นพระเจ้า ! ลีจุนกิ มาทำอะไรประเทศไทย ต้องไปขอลายเซ็นซะหน่อย ว่าแต่ ทำไม เขาดู ดำลง และตัว เล็กลงหล่ะ

 

ชั่งเถอะเค้าอาจจะอดนมก็ได้นี่เนาะ >O<

 

(ไม่ทราบว่าบ้านเธออดนมแล้วเตี้ยลงเรอะ มีคนโง่บรม กว่าไรเตอร์แล้วค่ะดีใจจัง ^O^)

 

"มิอันเน่ เดสกะ Um ... um ลีจุกิ CAN YOU SIGN FOR ME . . อ่าๆ"

 

 

 

(PLAN :: Part)

 

"มิอันเน่ เดสกะ Um ... um ลีจุกิ CAN YOU SIGN FOR ME . . อ่าๆ"

 

เสียงเล็กที่คุ้นเคยดังขึ้น เอ๊ะ แล้วจะขอลายเซ็นผมทำไมวะ =__=??

 

ใบหน้ารีๆ แก้มยุ้ยๆ ผิวขาวๆ ตากลมๆ ตัวเล็ก ไม่ค่อยเปลี่ยนไปเลยนะฮิล

 

ภาษาแปลกๆแปล่งๆที่ยัยนั่นพูดทำเอาผมหลุดหัวเราะ ยัยเตี๊ยฮิลทำหน้ามู่ทู่ไม่พอใจ

 

"หัวเราะอะไรวะไอบ้า ลีจกขี้ T^T// ห้าๆฉันด่าไปแกก็ไม่เข้าใจหรอก ก๊ากๆ >O< "

 

ฮิลพูดแบบ ติ้งต้อง ตามประสาของเธอ

 

"ไงหมาตื่นเจอกันก็ด่าเลยนะ อุส่าตื่นมารับ อารายว๊า ~"ผมมองหน้ามันอย่างขำๆ

 

มันเหวอไปหมด ก่อนที่จะตะโกนดังแบบไร้ยางอาย "ลีจุนกิ เอ๊ย แปลน !! O__O "

 

"แกไม่มีแต่เค้ามีนะ ไอยางอายอ่ะ =////="ฮิลยิ้มกว้าง ก่อนจะกระโดด กอดผมอย่างแรงจนเกือบล้ม โชคดีตรงที่ว่ายัยนี่ตัวเล็ก ผมเลยไม่ล้มไปกองกับพื้น . .

 

หลังจากนั้นก็พาฮิล ไปเที่ยว เอาเป็นว่าอยู่ด้วยกันทั้งวัน โดยมีสายตาคู่หนึ่งที่จับจ้องคนทั้งคู่ โดยที่พวกเขาไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย

 

สายตาที่เต็มไปด้วย ความเศร้า และ งุนงง . . .

edit @ 29 Aug 2009 20:26:28 by S2PIM. =]